كه بخاطر بيارند آن را بگويند و در بعضى احاديث تا يك سال است و در بعضى احاديث است كه
« فليستثن اذا ذكر »
يعنى بايد كه ان شاء اللَّه تعالى بگويد هر وقتى كه متذكر آن شود و بخاطرش بيايد و در كافى و همچنين در تفسير عياشى از حضرت ابى جعفر - الباقر عليه السّلام روايت كرده كه چون حق تعالى بآدم و حوا گفت كه : «
لا تَقْرَبا هذِهِ الشَّجَرَةَ
ايشان گفتند كه :
« نعم ربنا لا نقربهما و لا نأكل منها »
ليكن ان شاء اللَّه تعالى نگفتند لهذا حق تعالى آدم را بر نفس خودش واگذاشت و تخليه نمود تا آنكه بارتكاب خلاف اولى مبتلا كرد و در اصول كافى روايت كرده كه حضرت صادق عليه السّلام يكى از حاضرين را فرمود كه : كتابتى بر او مطلبى بنويسد و او حسب الفرموده حضرت كتابت را نوشت و به نظر مبارك ايشان گذرانيد حضرت چون ديد كه در جايى كه ان شاء اللَّه تعالى بايست نوشت نشده فرمود كه : كيف رجوتم ان يتمّ هذا و ليس فيه استثناء ؟ انظروا كل موضوع لا يكون استثناء فاستثنوا فيه » يعنى چه نوع اميد ميداريد كه اين كار تمام شود با آنكه درين كتاب ان شاء اللَّه تعالى مكتوب نيست نظر كنيد هر موضعى كه در آن ان شاء اللَّه تعالى نباشد البته آن را در آنجا درج نمايند ، و اين حديث صريح است بر اينكه در كتابات نيز ان شاء اللَّه تعالى را بايد نوشت و احتمال دارد كه به زبان گفتن بس باشد ليكن چون حضرت ميدانستند كه آن كاتب چنانچه ان شاء اللَّه تعالى را در كتاب ننوشته همچنين به زبان نيز جارى نگردانيده لهذا بطريق تأكيد فرمود كه : در كتاب بنويسيد و بعضى از متاخرين در حديقة المتقين گفتهاند كه : هر كتابى كه در آن وعده باشد ان شاء اللَّه بنويسيد و اگر ننويسيد البته بگوئيد و جمعى كه نسيان را بمعنى ترك نگرفته و بمعنى ظاهرى حمل كرده اند گفتهاند كه : چون سهو و نسيان بر انبياء جايز نيست مراد از اذا نسيت « اذا نسيتم يا امة محمد » است
وَ قُلْ
و بگو اى محمد :
عَسى أَنْ يَهْدِيَنِ رَبِّي
واجب است اينكه راه نمايد به من پروردگار من
لِأَقْرَبَ مِنْ هذا رَشَداً
آن چيزى كه آن نزديكتر باشد از خبر اصحاب كهف از روى صواب يعنى واجب است كه بدهد خداى تعالى به من آيات و دلايلى