هر چند بعضى افراد آدمى نسبت به بعضى ديگر متصف بصفت كرم وجود باشند .
[ سوره الإسراء ( 17 ) : آيات 101 تا 104 ]
وَ لَقَدْ آتَيْنا مُوسى تِسْعَ آياتٍ بَيِّناتٍ فَسْئَلْ بَنِي إِسْرائِيلَ إِذْ جاءَهُمْ فَقالَ لَهُ فِرْعَوْنُ إِنِّي لَأَظُنُّكَ يا مُوسى مَسْحُوراً ( 101 ) قالَ لَقَدْ عَلِمْتَ ما أَنْزَلَ هؤُلاءِ إِلاَّ رَبُّ السَّماواتِ وَ الْأَرْضِ بَصائِرَ وَ إِنِّي لَأَظُنُّكَ يا فِرْعَوْنُ مَثْبُوراً ( 102 ) فَأَرادَ أَنْ يَسْتَفِزَّهُمْ مِنَ الْأَرْضِ فَأَغْرَقْناهُ وَ مَنْ مَعَهُ جَمِيعاً ( 103 ) وَ قُلْنا مِنْ بَعْدِهِ لِبَنِي إِسْرائِيلَ اسْكُنُوا الْأَرْضَ فَإِذا جاءَ وَعْدُ الْآخِرَةِ جِئْنا بِكُمْ لَفِيفاً ( 104 )
وَ لَقَدْ آتَيْنا مُوسى
و هر آينه بتحقيق داديم ما موسى را
تِسْعَ آياتٍ بَيِّناتٍ
نه معجزهء ظاهره در كتاب خصال از هارون بن حمزهء غنوى صيرفى روايت كرده كه من از حضرت صادق عليه السّلام از نه آيات كه به موسى آمده بود سؤال كردم حضرت فرمود كه :
آن آيات جراد و قمل و ضفادع و دم و طوفان و بحر و حجر و عصا و يد بيضاى موسى بودند و در روايت على بن ابراهيم نيز نه آيه به همين مذكورات مبين شده و در قرب الاسناد از حضرت امام موسى الكاظم عليه السلام روايت كرده كه جمعى از يهود از من سؤال كردند از نه آيات بينات كه موسى بن عمران به آن آمده بود پس من گفتم كه :
آن عصا بود و اخراج موسى دست خود را از بغل و آمدن آن بيضا و جراد و قمل و ضفادع و دم و رفع طور و من و سلوى كه هر دو يك آيهاند و شكافتن دريا و آن جماعت گفتند :
راست گفتى و در مجمع البيان گفته كه : بعضى از مفسرين « طمسه » را بدل يكى ازين نه آيات آوردهاند و بعد ازين در معنى « طمسه » گفته كه : « هى دعاء موسى و تأمين هارون » پوشيده نماند كه ظاهر از معنى « طمس » محو چيزى و زوال آنست نه دعا و آمين گفتن ليكن محتمل است كه چون « طمس » و زوال اموال قبطيان بدعاء و تامين هءموسى و هارون عليهما السلام بوقوع پيوسته چنانچه در سورهء مباركهء « يونس » مذكور است بنا برين