بِاللَّهِ شَهِيداً بَيْنِي وَ بَيْنَكُمْ
بگو : بس است خداى تعالى حالكونى كه شاهد است بر صحت نبوت من و ميان شما ، يابس است خداى تعالى از روى شهادت ميان من و ميان شما . در صورت اولى « شهيدا » منصوب بر حاليت است و در ثانى منصوب بر تميز و شهادت خداى تعالى اظهار معجزه است بدست حضرت رسالت پناه صلّى اللَّه عليه و آله
إِنَّهُ كانَ بِعِبادِهِ
بدرستى كه خداى تعالى هست به بندگان خود و باحوال بندگان خود
خَبِيراً بَصِيراً
دانا و بينا .
[ سوره الإسراء ( 17 ) : آيات 97 تا 100 ]
وَ مَنْ يَهْدِ اللَّهُ فَهُوَ الْمُهْتَدِ وَ مَنْ يُضْلِلْ فَلَنْ تَجِدَ لَهُمْ أَوْلِياءَ مِنْ دُونِهِ وَ نَحْشُرُهُمْ يَوْمَ الْقِيامَةِ عَلى وُجُوهِهِمْ عُمْياً وَ بُكْماً وَ صُمًّا مَأْواهُمْ جَهَنَّمُ كُلَّما خَبَتْ زِدْناهُمْ سَعِيراً ( 97 ) ذلِكَ جَزاؤُهُمْ بِأَنَّهُمْ كَفَرُوا بِآياتِنا وَ قالُوا أَ إِذا كُنَّا عِظاماً وَ رُفاتاً أَ إِنَّا لَمَبْعُوثُونَ خَلْقاً جَدِيداً ( 98 ) أَ وَ لَمْ يَرَوْا أَنَّ اللَّهَ الَّذِي خَلَقَ السَّماواتِ وَ الْأَرْضَ قادِرٌ عَلى أَنْ يَخْلُقَ مِثْلَهُمْ وَ جَعَلَ لَهُمْ أَجَلاً لا رَيْبَ فِيهِ فَأَبَى الظَّالِمُونَ إِلاَّ كُفُوراً ( 99 ) قُلْ لَوْ أَنْتُمْ تَمْلِكُونَ خَزائِنَ رَحْمَةِ رَبِّي إِذاً لَأَمْسَكْتُمْ خَشْيَةَ الْإِنْفاقِ وَ كانَ الْإِنْسانُ قَتُوراً ( 100 )
وَ مَنْ يَهْدِ اللَّهُ
و هر كرا كه راه بهشت نمايد خداى تعالى
فَهُوَ الْمُهْتَدِ
پس اوست راه يافته شده به حق
وَ مَنْ يُضْلِلْ
و هر كه را كه خداى تعالى راه بهشت ننمايد
فَلَنْ تَجِدَ لَهُمْ أَوْلِياءَ
پس نيابى تو مر ايشان را دوستان و نصرت دهندگان
مِنْ دُونِهِ
بجز از خداى تعالى افراد ضمير در مدخول « اهتدا » نظر بلفظ « من » است و ايراد ضمير جميع در مدخول « اضلال » نظر بمعنى آن و در آنجا نظر بلفظ نمودن و درين جا نظر بمعنى نمودن اشارت بر اتحاد راه حق و كثرت راه باطل است
وَ نَحْشُرُهُمْ
محتمل