صورت خون بهم ميرسانيد ، و ببعضى گفتهاند كه : مراد از « دم » رعاف است كه حق تعالى آن را مسلط بر ايشان ساخته بود
آياتٍ مُفَصَّلاتٍ
در حالتى كه اين امور علامتهايى بودند از هم جدا شده كه هر كدام در سالى بر ايشان نازل ميشد به جهت امتحان و گفتهاند : موسى عليه السّلام بعد از آنكه بر سحره غالب شد در مدت بيست سال كه در ميان قبطيان بود اين آيات را بر ايشان نمود در حالتى كه اين اشيا علاماتى بودند ظاهر كه احدى در بودن آن از جانب اللَّه شك نميكرد
فَاسْتَكْبَرُوا
پس تكبر كردند از ايمان آوردن به خدا و رسول او چنانچه على بن ابراهيم روايت كرده كه چون در سالى يكى ازين بليات بر ايشان نازل ميشد در خدمت موسى جزع و فزع ميكردند كه اگر اين عذاب را از سرما رفع گردانى ما به تو ايمان آوريم و بنى اسرائيل را به خدمت تو فرستيم و بعد از خلاصى ايشان از آن عذاب باز در همان كفر و انكار خود اصرار مينمودند
وَ كانُوا قَوْماً مُجْرِمِينَ
و بودند اين فرعونيان قومى گناهكار .
وَ لَمَّا وَقَعَ عَلَيْهِمُ الرِّجْزُ
و چون فرود ميآمد بر ايشان رجز . اكثر مفسرين را اعتقاد اينست كه مراد از « رجز » همان عذابهايى است كه پيش ازين مذكور شد أما بنا بر روايات أهل بيت عليهم السلام مراد از « رجز » عذابى غير از آن عذابهاست چنانچه در مجمع البيان از حضرت صادق عليه السّلام روايت كرده كه مراد از « رجز » برف سرخ است كه فرعونيان هرگز اينچنين برفى نديده بودند و جمعى كثير از رؤيت آن به هلاكت رسيدند
و فى تفسير العياشى » عن الرضا عليه السّلام فى قوله :
لَئِنْ كَشَفْتَ عَنَّا الرِّجْزَ لَنُؤْمِنَنَّ لَكَ
قال : الرجز الثلج ثم قال : خراسان بلاد رجز »
يعنى حضرت امام رضا عليه التحية و الثناء فرمودند كه : مراد از « رجز » درين آيه برفست ، و بعد ازين گفتند كه : خراسان از جملهء بلادى است كه برف در آنجا مىبارد . و بروايت على بن ابراهيم نيز « رجز » بمعنى برفست .
حاصل كلام آنكه چون حق تعالى بر فرعونيان بلاء برف و سرما نازل كرد