كبيرا ، يعنى مژده مىدهد ايشان را به اينكه مر ايشانراست اجر بزرگ
وَ أَنَّ الَّذِينَ
اى و يبشر المؤمنين بأن الذين ، يعنى و نيز بشارت مىدهد اهل ايمان را به اينكه آنانى كه
لا يُؤْمِنُونَ بِالْآخِرَةِ
ايمان نميآورند بآخرت
أَعْتَدْنا لَهُمْ
آماده كرديم ما براى ايشان
عَذاباً أَلِيماً
عذابى دردناك را ، حاصل كلام اينست كه قرآن بشارت مىدهد مؤمنين را به ثواب ايشان و بعقاب اعداء ايشان كه غير مؤمنيناند . و بروايت على بن ابراهيم مراد از اين گروه بنى اميهاند .
وَ يَدْعُ الْإِنْسانُ
و دعا مىكند آدمى در حين غضب بر نفس خود
بِالشَّرِّ
ببدى
دُعاءَهُ بِالْخَيْرِ
مانند دعا كردن او خود را به نيكويى در غير غضب يا آنكه دعا مىكند آدمى بشر واقعى به گمان آنكه آن خير است همچون دعا كردن او به خوبى واقعى نفس الامرى
وَ كانَ الْإِنْسانُ عَجُولًا
و هست آدمى بسيار شتاب كننده در دعاى خود بىتأمل كردن و در غير آن على بن ابراهيم در تفسير اين آيه چنين آورده كه ميخواهد آدمى بر اعداء خود بدى را چنانچه ميخواهد براى خود خوبى را و ميطلبد از خداى تعالى نزول عذاب بر اعادى خود بطريق عجلت و در مصباح الشريعة گويد كه :
« قال الصادق عليه السّلام اعرف طريق نجاتك و هلاكك كيلا تدعو اللَّه بشىء عسى فيه هلاكك و انت تظن فيه ان نجاتك ثم تلا هذه الاية »
اين حديث شريف دلالت ظاهر دارد بر اينكه تفسير اين آيهء كريمه بمعنى دوم است كه ما نقل كرديم محمد بن مسعود عياشى از حضرت صادق عليه السّلام روايت كرده كه چون خداى تعالى آدم را آفريد و دميد در قالب او روح را آدم شتاب كرد و پيش از اتمام خلقت او از جا جست تا برخيزد نتوانست و افتاد پس حق تعالى فرمود : «
وَ كانَ الْإِنْسانُ عَجُولًا
» يعنى بود وجود آدم شتاب كننده و اينمعنى در تفاسير عامه نيز مثبت است لهذا ميتوان گفت كه : حضرت اينحديث را تقية فرموده باشند .