فاعل « انزال » اتحاد ندارد لهذا لام داخل آن شده تا علت و سبب انزال باشد ، قاعدهء نحويان است كه اگر فاعل فعل و فاعل مفعول له متحد باشند لام عليت داخل مفعول له نمىكنند و اگر متحد نباشند لام داخل مفعول له مىكنند و اين قاعدهء مستمره است .
[ سوره النحل ( 16 ) : آيات 65 تا 67 ]
وَ اللَّهُ أَنْزَلَ مِنَ السَّماءِ ماءً فَأَحْيا بِهِ الْأَرْضَ بَعْدَ مَوْتِها إِنَّ فِي ذلِكَ لَآيَةً لِقَوْمٍ يَسْمَعُونَ ( 65 ) وَ إِنَّ لَكُمْ فِي الْأَنْعامِ لَعِبْرَةً نُسْقِيكُمْ مِمَّا فِي بُطُونِهِ مِنْ بَيْنِ فَرْثٍ وَ دَمٍ لَبَناً خالِصاً سائِغاً لِلشَّارِبِينَ ( 66 ) وَ مِنْ ثَمَراتِ النَّخِيلِ وَ الْأَعْنابِ تَتَّخِذُونَ مِنْهُ سَكَراً وَ رِزْقاً حَسَناً إِنَّ فِي ذلِكَ لَآيَةً لِقَوْمٍ يَعْقِلُونَ ( 67 )
وَ اللَّهُ أَنْزَلَ مِنَ السَّماءِ ماءً
و خداى تعالى فرو فرستاد از جانب آسمان يا از ابر آب باران را
فَأَحْيا بِهِ الْأَرْضَ
پس زنده گردانيد يعنى سبز و تازه كرد به آن باران زمين را
بَعْدَ مَوْتِها
پس از خشكى آن
إِنَّ فِي ذلِكَ
بدرستى كه در اين امر مذكور
لَآيَةً لِقَوْمٍ يَسْمَعُونَ
هر آينه نشانهايست ظاهر بر قدرت كاملهء الهى براى جمعى كه بشنوند شنيدنى را از روى انصاف و تدبر و اگر كسى اينچنين نشود در حكم كر است .
وَ إِنَّ لَكُمْ فِي الْأَنْعامِ
و بدرستى كه مر شما راست در وجود چارپايان از شتر و گاو و گوسفند
لَعِبْرَةً
هر آينه عبرتى
نُسْقِيكُمْ
كلام مستأنف است گويا كسى ميگويد كه : عبرت از انعام چگونه حاصل مىشود ؟ جواب اينست كه مىآشامانيم ما شما را
مِمَّا فِي بُطُونِهِ
بعض آنچه در شكمهاى اين انعام است چون « انعام » اسم مفرد است بمعنى جمع لهذا ضمير راجع به آن را مذكر ميتوان آورد باعتبار لفظ و مؤنث ميتوان آورد باعتبار معنى جمعيت ، بنا برين درين آيه « فى بطونه » واقع شده