به كسانى كه در ميان آن قوم ميباشند ، لوط و اهل او را نجات ميدهيم مگر زن او را قال فى مجمع البيان : « لما سألهم سؤال مستقص سمى ذلك السؤال جدالا » .
و اين مجادلهء ابراهيم به جهت آن بود كه
إِنَّ إِبْراهِيمَ لَحَلِيمٌ
بدرستى كه ابراهيم بسيار بردبار بود و تعجيل در انتقام بدكاران نمينمود
أَوَّاهٌ
بسيار دعا كننده بود
فى اصول الكافى « عن ابى جعفر عليه السّلام قال : الاواه هو الدّعاء اى كثير الدعاء »
و محمد بن مسعود عياشى نيز از حضرت صادق عليه السّلام روايت كرده كه « اواه » بمعنى دعّاء است و در كتاب معانى الاخبار باسناد خود از ابى اسحاق خزاعى و او از پدر خود روايت كرده كه من روزى با حضرت صادق عليه السّلام بعيادت يكى از موالى و دوستان آن حضرت رفتيم شخصى را ديدم كه اكثار ميكرد در گفتن آه گفتم : اى برادر من ذكر پروردگار خود بكن و پناه به او ببر از گفتن آه فايدهاى حاصل نميكنى پس حضرت صادق عليه السّلام فرمود كه : بدرستى كه كلمهء « آه » اسمى است از اسماء الهى جلت أسماؤه كسى كه « آه » بگويد نام خداى تعالى برده استغاثه به او نموده باشد ، بنا برين حديث شريف محتمل است كه مراد از « أواه » درين آيهء كريمه بسيار ذكر كننده باشد مر خداى تعالى را باسم سامى « آه » ليكن در جايى ديده نشده كه « اواء » را به اين معنى تفسير كرده باشند اللَّه تعالى اعلم بحقايق اسمائه و كلماته
مُنِيبٌ
رجوع كننده باشد بسوى خداى تعالى در جميع مهمات .
پس فرشتگان چون ابراهيم را در مقام جدل ديدند گفتند :
يا إِبْراهِيمُ أَعْرِضْ عَنْ هذا
اى ابراهيم در گذر ازين جدال كه نفعى در آن نيست
إِنَّهُ قَدْ جاءَ أَمْرُ رَبِّكَ
بتحقيق آمده حكم پروردگار تو به عذاب ايشان
وَ إِنَّهُمْ آتِيهِمْ
و بدرستى كه آينده است بديشان
عَذابٌ غَيْرُ مَرْدُودٍ
عذابى كه برگردانيده نميشود بجدال و غير آن .
پس ملائكه ابراهيم را وداع كرده قصد آمدن پيش لوط نمودند
وَ لَمَّا جاءَتْ رُسُلُنا لُوطاً
و چون آمدند رسولان ما يعنى فرشتگان ما پيش لوط به صورت پسران