وجود آن كه او كافر بود ، و ميتواند كه در شرع لوط ابن تزويج جايز بوده و على بن ابراهيم در تفسير خود آورده كه مرا از « بنات » زنان قوم لوطاند نه دختران لوط و نسبت دادن لوط آن زنان را به خود بواسطهء آنست كه انبياء بمنزله آباء امت خودند
هُنَّ أَطْهَرُ لَكُمْ
اين بنات پاكيزه و خوبند براى شما ، و عاقل حرام را با وجود حلال اختيار نميكند در كتاب تهذيب الاحكام روايت كرده كه شخص حضرت امام رضا عليه التحية و الثنا را از حليت و طى دبر زوجه سؤال كرد حضرت فرمود كه حلال كرده اين وطى را آيتى از كتاب الهى كه آن قول لوط است كه : «
هؤُلاءِ بَناتِي هُنَّ أَطْهَرُ لَكُمْ
» زيرا كه لوط ميدانست كه قوم او ارادهء فرج زن ندارند پس با وجود اين معنى ترغيب قوم خود بنكاح بنات دال بر آنست كه وطى دبر زن حلال است
فَاتَّقُوا اللَّهَ
پس بترسيد خداى تعالى را و پرهيز كنيد از فواحش
وَ لا تُخْزُونِ
و رسوا مكنيد مرا
فِي ضَيْفِي
در شأن مهمانان من
أَ لَيْسَ مِنْكُمْ
آيا نيست از شما
رَجُلٌ رَشِيدٌ
مردى كه به حق راه يافته باشد تا شما را از عملهاى بد باز دارد ؟
قالُوا
گفتند قوم لوط در جواب او :
لَقَدْ عَلِمْتَ
هر آينه بتحقيق ميدانى تو كه
ما لَنا فِي بَناتِكَ مِنْ حَقٍّ
نيست ما را در دختران تو هيچ حاجتى
وَ إِنَّكَ
و بدرستى كه تو
لَتَعْلَمُ ما نُرِيدُ
هر آينه ميدانى آنچه را كه ما ميخواهيم از لواط .
قالَ
گفت :
لَوْ أَنَّ لِي بِكُمْ قُوَّةً
كاشكى ميبود مرا در دفع شما قوتى و توانايى
أَوْ آوِي
يا آن كه پناه ميگرفتيم و باز ميگرديدم
إِلى رُكْنٍ شَدِيدٍ
بسوى صاحب قوتى كه دفع اذيت شما از اضياف ما ميكرد در كتاب كمال الدين و تمام النعمه از حضرت صادق عليه السّلام روايت كرده كه آن حضرت گفته كه : نيست قول لوط : «
لَوْ أَنَّ لِي بِكُمْ قُوَّةً
» مگر تمنى و آرزوى قوت و قدرت قائم آل محمد عليه السّلام و اراده كرده از « ركن شديد » اصحاب آن حضرت را زيرا كه قوت يك كس از آنها برابر قوت چهل كس است و دل يكى سخت تر است از آهن پاره ، و اگر بكوههاى آهن بگذرند هر آينه