نياورده بود با نوح
إِلَّا قَلِيلٌ
مگر اندكى از مردمان و
فى مجمع البيان « روى الشيخ ابو جعفر فى كتاب النبوة باسناده الى حنان بن سدير عن ابى عبد اللَّه عليه السّلام قال : آمن مع نوح عليه السّلام من قومه ثمانية نفر »
و در روايت ديگر آمده كه
« و كان الذين آمنوا به من جميع الدنيا ثمانين رجلا »
يعنى و بودند آنانى كه ايمان آوردند بنوح از جميع دنيا هشتاد مرد .
وَ قالَ
و گفت نوح مر آن جماعتى را كه ايمان به او آورده بودند :
ارْكَبُوا فِيها
سوار شديد در كشتى و برويد در آنجا
بِسْمِ اللَّهِ
در حالتى كه گويندهء « بسم اللَّه » باشيد يا در حالتى كه نام خدا ببريد اعم از آنكه بلفظ بسم اللَّه باشد يا غير آن
مَجْراها
در وقت راندن سفينه
وَ مُرْساها
و در هنگام نگاهداشتن آن از حضرت رسالت پناه صلّى اللَّه عليه و آله مرويست كه هر گاه نوح ارادهء رفتن ميكرد ميگفت : « بسم اللَّه » پس كشتى شروع برفتن ميكرد و چون خواهش توقف مينمود باز متكلم به همان كلام ميشد پس كشتى توقف مينمود . و چون نوح ذكر نجات بسبب ركوب در سفينه كرد پس ايراد نموده نعمت مغفرت و رحمت را تا بطاعت جلب آن نمايند چنانچه بركوب سفينه اكتساب نجات از غرق كردند و ميفرمايد كه :
إِنَّ رَبِّي
بدرستى كه پروردگار من
لَغَفُورٌ رَحِيمٌ
هر آينه آمرزندهء مهربانست .
وَ هِيَ تَجْرِي بِهِمْ فِي مَوْجٍ كَالْجِبالِ
متعلق بأمر محذوفست كه « اركبوا » دلالت بر آن محذوف دارد به اين تقدير كه « فركبوا و هى تجرى بهم فى موج كالجبال » يعنى بعد از امر بركوب پس سوار شدند در حالتى كه آن سفينه ميرفت با نوح و جمعى كه در در آنجا ميبودند در ميان موجها كه هر موجه از غايت عظمت و رفعت و بلندى مانند كوهها بودند .
مخفى نماند كه در بعضى احاديث وارد شده كه طوفان آب بمرتبهاى بود كه ما بين آسمان و زمين مملو از آب گرديد تا آنكه كشتى بسطح مقعر فلك قمر ميسائيد