است و آن مصدق است مرسيد پيغمبران را به نبوت و رسالت و سرور اولياء را بوصايت و خلافت
إِماماً
در حالتى كه آن تورات پيشوا بود درين امور دينيه مر اهل حق را
وَ رَحْمَةً
و نعمتى بود از جانب خداى تعالى بر عباد او على بن ابراهيم رحمه اللَّه از حضرت أبي جعفر الباقر عليه السّلام روايت كرده كه اين آيه اين چنين نازل شده كه
«
أَ فَمَنْ كانَ عَلى بَيِّنَةٍ مِنْ رَبِّهِ
يعنى رسول اللَّه صلّى اللَّه عليه و آله و يتلوه شاهد منه اماما و رحمة و من قبله كتاب موسى »
ليكن در تاليف قرآنى تقديم و تاخير كردهاند
أُولئِكَ يُؤْمِنُونَ بِهِ
آن گروه كه تابع بينهاند ايمان ميآورند به پيغمبر و كتاب او
وَ مَنْ يَكْفُرْ بِهِ
و هر كه كافر شود بر پيغمبر
مِنَ الْأَحْزابِ
از أهل مكه كه حزب حزب و گروه گروه شدند بر عداوت پيغمبر صلوات اللَّه عليه و آله
فَالنَّارُ مَوْعِدُهُ
پس آتش دوزخ وعدهگاه اوست و لا محاله به آنجا برسد
فَلا تَكُ
پس مباش تو اى سامع
فِي مِرْيَةٍ مِنْهُ
در شك ازين موعد يا در امر ولايت على بن ابى طالب عليه السّلام كه « شاهد » عبارت از اوست
إِنَّهُ الْحَقُّ
بدرستى كه اينوعده يا ولايت امير المؤمنين عليه السّلام راست و درست است
مِنْ رَبِّكَ
از جانب پروردگار تو
وَ لكِنَّ أَكْثَرَ النَّاسِ لا يُؤْمِنُونَ
و ليكن بيشتر مردمان ايمان نميآرند بواسطهء قلت فكر و اختلال در تدبر ايشان .
وَ مَنْ أَظْلَمُ
و كيست ستمكارتر
مِمَّنِ افْتَرى عَلَى اللَّهِ كَذِباً
از آن كس كه افترا بر بندد بر خداى تعالى دروغ را به اين قسم كه اسناد دهد بخداى تعالى چيزى را كه از جانب او نازل نشده و نفى كند آنچه را كه نازل شده
أُولئِكَ
آن گروه مفتريان
يُعْرَضُونَ عَلى رَبِّهِمْ
عرض كرده خواهند شد در موقف حساب بر پروردگار ايشان يعنى ايشان را در محل حساب واميدارند و موافق اعمال ايشان حقتعالى جزاء ايشان خواهد داد
وَ يَقُولُ الْأَشْهادُ
و ميگويند گواهان يعنى ائمهء معصومين عليهم السلام چنانچه صريح حديث حضرت صادق عليه السّلام است و مفسرين برأى گفتهاند كه : مراد از « اشهاد » يا ملائكهاند يا نبيين و يا جوارح عباد و ايشان ميگويند :
هؤُلاءِ الَّذِينَ كَذَبُوا عَلى رَبِّهِمْ