امالى الصدوق « عن ابى عبد اللَّه عن ابيه عليهما السلام فى قول اللَّه تبارك و تعالى : و يستنبئونك ، قال : يستنبئك يا محمد اهل مكة عن على بن ابى طالب أ امام هو ؟ »
قُلْ إِي وَ رَبِّي
بگو أى محمد : آرى به حق پروردگار من
إِنَّهُ لَحَقٌّ
بدرستى كه اين وعد و وعيد يا نبوت من يا امامت امير المؤمنين هر آينه راست و درست است و شكى در آن نيست
وَ ما أَنْتُمْ بِمُعْجِزِينَ
و نيستيد شما عاجز كننده مر خداى را از عذاب كردن .
وَ لَوْ أَنَّ
و اگر باشد
لِكُلِّ نَفْسٍ ظَلَمَتْ
براى هر نفسى كه ستم كرده يعنى ستم كرده در اداء حق آل محمد كه آن خلافت است بعد از او
ما فِي الْأَرْضِ
آنچه در زمين است از اموال و خز اين
لَافْتَدَتْ بِهِ
هر آينه دهد تا خود را از عذاب باز خرد
وَ أَسَرُّوا النَّدامَةَ
و پوشيده دارند ندامت و پشيمانى خود را در قيامت يا در رجعت تا تا از شماتت اعدا خارج باشند
لَمَّا رَأَوُا الْعَذابَ
آن هنگام كه ببينند عذاب را چنانچه على بن ابراهيم روايت كرده كه شخصى از حضرت صادق عليه السّلام پرسيد كه پوشيدن ندامت بعد از رؤيت عذاب چه نفع بايشان مىرساند ؟ حضرت فرمودند كه :
« كرهوا شماتة الاعداء »
چون « اسرار » از لغات متضاده است كه هم بمعنى آشكارا كردن و هم بمعنى نهان كردن آمده بعضى از مفسرين در تفسير اين آيه چنين گفتهاند كه :
و ظاهر كنند پشيمانى خود را در وقت ديدن عذاب و رسيدن به آن چنانچه عربان ميگفتند : « اسر الشيء » بسين مهمله و همچنين ميگويند : « اشر الشيء » بشين معجمه وقتى كه اظهار و افشاء آن كنند اما مضمون حديث شريف منافى اين تفسير است
وَ قُضِيَ بَيْنَهُمْ
و حكم كرده شود ميان ظالمين و مظلومين و يا ميان مؤمنان و مشركان و يا ميان رؤساء و اتباع
بِالْقِسْطِ
بعدل و راستى
وَ هُمْ لا يُظْلَمُونَ
و ايشان ستم ديده نشوند بنقصان ثواب و به افزونى عذاب چون قضا و محاكمه درين آيه ميان مظلومين و اهل ظلم است ، و در آيهء سابق ميان انبياء و مكذبين پس تو هم تكرار بى جا است .
و بعد ازين حق تعالى براى تبيين قدرت كاملهء خود بر ثواب و عقاب ميفرمايد كه