به عذاب مينمودند .
قُلْ
بگو اى محمد مرين مستعجلين و مستهزءين را كه :
لا أَمْلِكُ
نيستم من مالك و قادر
لِنَفْسِي ضَرًّا وَ لا نَفْعاً
براى نفس خود زيانى را و نه سودى را
إِلَّا ما شاءَ اللَّهُ
مگر آنچه را كه خواهد خداى تعالى كه مالك آن باشم پس چگونه من قادر باشم بر انزال عذاب و بردانستن وقت نزول آن
لِكُلِّ أُمَّةٍ أَجَلٌ
مر هر امتى از مكذبين رسل را وقتيست معين براى اهلاك و عذاب ايشان
إِذا جاءَ أَجَلُهُمْ
چون بيايد وقت عذاب ايشان
فَلا يَسْتَأْخِرُونَ
پس واپس نمانند از اهل خود
ساعَةً
اندك زمانى
وَ لا يَسْتَقْدِمُونَ
و پيشى نيز نتواند گرفت . محمد بن مسعود عياشى از حضرت صادق عليه السّلام روايت كرده كه آن أجلى كه تخلف در آن ممكن نيست اجلى است كه نام برده شده براى ملك الموت در شب قدر .
قُلْ
بگو اى محمد مر مستعجلين عذاب را كه
أَ رَأَيْتُمْ
اى اخبرونى ، يعنى خبر دهيد مرا
إِنْ أَتاكُمْ
اگر بيايد بشما
عَذابُهُ
عذاب خداى تعالى كه شما بنزول آن تعجيل ميكنيد
بَياتاً
وقت بيتوته و اشتغال بنوم يعنى در شب
أَوْ نَهاراً
يا در روز وقتى كه مشغول بطلب معاش خود باشيد هر آينه پشيمان شويد از استعجال عذاب بنا برين جواب شرط محذوفست و چون چنين است
ما ذا يَسْتَعْجِلُ مِنْهُ الْمُجْرِمُونَ
از براى چه شناب ميكنند در طلب عذاب گناهكاران . از حضرت امام محمد باقر عليه السّلام مروى است كه مراد از اين عذاب عذابى است كه نازل مىشود در آخر الزمان بر فساق اهل قبله كه منكر بودند نزول عذاب را بر خودشان ، ظاهر اين بود كه بجاى ما ذا
يَسْتَعْجِلُ مِنْهُ الْمُجْرِمُونَ
« ما ذا يستعجلهم منه » گفته شود كه تا ضمير جمع راجع بگروه سابقه گردد پس وضع ظاهر بجاى مضمر اشارت بر اينست كه مجرمين را يابد كه طلب تعجيل عذاب نكنند بلكه از نزول آن هميشه در فزع و خوف باشند .