آنان كه ايمان به آخرت ندارند
وَ رَضُوا بِالْحَياةِ الدُّنْيا
و راضى و خشنود شدند بزندگانى دنياى فانى و برگزيدند آن را بزندگانى باقى آخرت
وَ اطْمَأَنُّوا بِها
و آرام گرفتند بجان و دل بزندگانى دنيا و لذتهاى آن
وَ الَّذِينَ هُمْ عَنْ آياتِنا غافِلُونَ
و آنان كه ايشان از آيتهاى كتاب ما يا از دلايل وحدت ما بيخبرانند و بروايت على بن ابراهيم مراد از آيات امير المؤمنين و ائمهء معصوميناند عليه و عليهم السلام و امير المؤمنين عليه السّلام ميفرمودهاند كه
« ما للَّه آية أكبر منى »
يعنى نيست مر خداى تعالى را آيتى بزرگتر از من .
أُولئِكَ مَأْواهُمُ النَّارُ
آن گروه جاى ايشان آتش دوزخست
بِما كانُوا يَكْسِبُونَ
بسبب آنچه بودند كه كسب ميكردند از كفر و معاصى ، يا بسبب كفر ايشان اگر كلمهء « ما » مصدرى باشد .
و بعد از وعيد مكذبين در وعد مؤمنين ميفرمايد كه :
إِنَّ الَّذِينَ آمَنُوا
بدرستى كه آنان كه تصديق كردند روز بعث را
وَ عَمِلُوا الصَّالِحاتِ
و كردند كارهاى پسنديده
يَهْدِيهِمْ رَبُّهُمْ
راه نمايد ايشان را پروردگار ايشان در آخرت بطريقى كه مؤدى ببهشت شود
بِإِيمانِهِمْ
بسبب ايمان ايشان
تَجْرِي مِنْ تَحْتِهِمُ
جارى مىشود از زير مساكن ايشان
الْأَنْهارُ
جويهاى آب
فِي جَنَّاتِ النَّعِيمِ
در بوستانهاى با نعمت .
دَعْواهُمْ فِيها
خواندن ايشان مر خداى را در آن جنات بطريق تلذذ نه بطريق عبادت و تكليف ( زيرا كه بهشت دار تكليف نيست ) به اين وجه باشد كه
سُبْحانَكَ اللَّهُمَّ
به پاكى ياد ميكنيم ترا اى معبود بر حق از هر چه لايق بجناب كبرياى تو نيست
وَ تَحِيَّتُهُمْ فِيها
و درود و ثناى ايشان بر يكديگر در جنات يا ثناى فرشتگان بر ايشان
سَلامٌ
سلامى بود كه مشتمل باشد بر سلامتى از جميع آفات و مكاره كه نصيب أهل دوزخ است
وَ آخِرُ دَعْواهُمْ
و آخر دعاى ايشان
أَنِ الْحَمْدُ لِلَّهِ رَبِّ الْعالَمِينَ
اين خواهد بود كه ستايش و ثنايش مر خداى راست كه او پروردگار عالميان است از حديث روضهء كافى كه از حضرت رسالت پناه صلّى اللَّه عليه و آله روايت كرده مستفاد مىشود كه « دعوى » درين آيهء