كرده كه
« قال امير المؤمنين عليه السّلام جل ذكر و تقدست أسماؤه خلق الارض قبل السماء
ثُمَّ اسْتَوى عَلَى الْعَرْشِ
لتدبير الامور »
يُدَبِّرُ الْأَمْرَ
تدبير مىكند امر كاينات را يعنى نظر مىكند بر عاقبت كارها يا آنكه بر مقتضاى حكمت بالغهء او كارها همه محمود العاقبه برآيند و
ما مِنْ شَفِيعٍ
نيست هيچ شفاعت كننده در روز قيامت
إِلَّا مِنْ بَعْدِ إِذْنِهِ
مگر بعد از اذن و دستورى خداى تعالى مر او را چون كفار ميگفتند كه : أصنام ما شفيعان مااند نزد خداى تعالى لهذا حق تعالى بيان كرد كه هيچ شفاعت كننده بدون اذن و خواهش ما شفيع كسى نميتواند شد و أصنام كه بيرون از دايرهء عقل و هوشاند نه ايشان را مرتبهء شفاعت است و نه اذن بر شفاعت
ذلِكُمُ اللَّهُ رَبُّكُمْ
آن خداى موصوف بصفات مذكوره پروردگار شماست نه غير او
فَاعْبُدُوهُ
پس عبادت كنيد و پرستش نمائيد او را
أَ فَلا تَذَكَّرُونَ
آيا پس تفكر نميكنيد در آن چيزهايى كه خداى تعالى شما را بر آن شناسا گردانيد تا بدانيد صحت معبوديت او را .
إِلَيْهِ
بسوى او و جزاى اوست
مَرْجِعُكُمْ جَمِيعاً
بازگشت همهء شما
وَعْدَ اللَّهِ حَقًّا
مصدر فعل محذوفست به اين تقدير كه « وعد اللَّه وعدا حقا » يعنى وعده داد شما را خداى تعالى وعده دادنى راست و درست به اينكه مرجع شما همه بخداى و جزاى خداى تعالى است
إِنَّهُ يَبْدَؤُا الْخَلْقَ
بدرستى كه خداى تعالى در اول بيافريد خلق را
ثُمَّ يُعِيدُهُ
پس بعد از مردن زنده گرداند آن خلق را
لِيَجْزِيَ الَّذِينَ آمَنُوا
تا آنكه مكافات نيكو دهد آنان را كه گرويدهاند به خدا و رسول او
عَمِلُوا الصَّالِحاتِ
و كردند كارهاى پسنديده
بِالْقِسْطِ
بر وجه عدل و راستى كه در آن هيچ نقصى نباشد و بعضى قسط را بايمان تفسير كردهاند زيرا كه ايمان فى الحقيقة قسط قويم و عدل مستقيم است و معنى آيه اينست كه تا جزاى نيك دهد آنان را كه ايمان آوردند و عمل صالح كردند بسبب ايمان ايشان قاضى ناصر الدين بيضاوى گفته كه : اين وجه أوجه است بمقابلهء آيهء بعد از اين ، چه بعد از اين حق تعالى ميفرمايد كه : مر كافران راست عذاب أليم بسبب كفر ايشان