كشته باشند و پس ازين به زبان نه بدل در دايرهء اسلام درآمده باشند پس اينقوم از جملهء مؤمنين واقعى نيستند كه تا حكم بدخول بهشتى بودن ايشان توان كرد و بحسب ظاهر از جملهء مشركين و منكرين نيستند كه تا بدين جهت حكم بكفر ايشان كرده داخل دوزخيان توان دانست بنا برين اين جماعت « اما ان يعذبهم » اگر در نفاق خود بمانند « و اما ان يتوب عليهم » اگر از نفاق ندامت ورزند و در تفسير عياشى از حضرت صادق عليه السّلام روايت كرده كه مراد از «
مُرْجَوْنَ لِأَمْرِ اللَّهِ
» مستضعفيناند كه نه ايشان را از جملهء كفار توان دانست و نه از جملهء اهل ايمان آوردهاند كه أبو عامر يهودى در مقام 1 مخالفت و محاربت حضرت رسالت پناه صلّى اللَّه عليه و آله در آمده در اكثر غزوات باتفاق اهل كفر و نفاق با آن حضرت محاربه مينمود و بعد فتح مكه فرار بر قرار اختيار كرده بشام گريخت و در آنجا بدين نصرانى در آمد و حضرت « فاسق » نام كرد يعنى فاسق كفار و بمنافقان مدينه نوشت كه در حوالى مدينه مسجدى بنا كنند كه چون من پيش قيصر رم و لشكرى همراه خود بياورم و محمد را از مدينه اخراج نمايم جايى براى افاده و نشر علوم من باشد ليكن آن فاسق قبل از وصول بمطلب در حوالى شام در جايى كه آن را قنسرين گويند بجهنم شتافت و ياران او مسجدى در جنب مسجد « قبا » باتمام رسانيدند و در وقتى كه حضرت بغزوهء تبوك ميرفتند به خدمت حضرت آمده گفتند كه : ما مسجدى كه اراده نكردهايم مگر خوبى و نيكويى را كه آن ذكر خدا و گزاردن نماز باشد بنا كردهايم التماس داريم كه به جهت تيمن و تبرك اول حضرت در آنجا نماز به جماعت گزارد حضرت در جواب اين منافقان فرمود كه : چون من الحال در جناح سفرم اگر برگردم نماز خواهم كرد پس چون با فتح و نصرت مراجعت كردند اين آيهء كريمه نازل شد كه :
[ سوره التوبة ( 9 ) : آيات 107 تا 110 ]
وَ الَّذِينَ اتَّخَذُوا مَسْجِداً ضِراراً وَ كُفْراً وَ تَفْرِيقاً بَيْنَ الْمُؤْمِنِينَ وَ إِرْصاداً لِمَنْ حارَبَ اللَّهَ وَ رَسُولَهُ مِنْ قَبْلُ وَ لَيَحْلِفُنَّ إِنْ أَرَدْنا إِلاَّ الْحُسْنى وَ اللَّهُ يَشْهَدُ إِنَّهُمْ لَكاذِبُونَ ( 107 ) لا تَقُمْ فِيهِ أَبَداً لَمَسْجِدٌ أُسِّسَ عَلَى التَّقْوى مِنْ أَوَّلِ يَوْمٍ أَحَقُّ أَنْ تَقُومَ فِيهِ فِيهِ رِجالٌ يُحِبُّونَ أَنْ يَتَطَهَّرُوا وَ اللَّهُ يُحِبُّ الْمُطَّهِّرِينَ ( 108 ) أَ فَمَنْ أَسَّسَ بُنْيانَهُ عَلى تَقْوى مِنَ اللَّهِ وَ رِضْوانٍ خَيْرٌ أَمْ مَنْ أَسَّسَ بُنْيانَهُ عَلى شَفا جُرُفٍ هارٍ فَانْهارَ بِهِ فِي نارِ جَهَنَّمَ وَ اللَّهُ لا يَهْدِي الْقَوْمَ الظَّالِمِينَ ( 109 ) لا يَزالُ بُنْيانُهُمُ الَّذِي بَنَوْا رِيبَةً فِي قُلُوبِهِمْ إِلاَّ أَنْ تَقَطَّعَ قُلُوبُهُمْ وَ اللَّهُ عَلِيمٌ حَكِيمٌ ( 110 )