أمر براى تهديد است ، شما در استهزاء ما مشغول باشيد كه جزاء خود را خواهيد يافت
إِنَّ اللَّهَ مُخْرِجٌ
بدرستى كه خداى ظاهر كننده است
ما تَحْذَرُونَ
آنچه را كه ميترسيد شما از انزال سوره و اظهار بديهاى شما
وَ لَئِنْ سَأَلْتَهُمْ
و اگر بپرسى تو اين منافقان را كه شما چه ميگفتيد
لَيَقُولُنَّ
هر آينه گويند
إِنَّما كُنَّا
بدرستى كه بوديم ما مانند مسافران
نَخُوضُ
فرو ميرفتيم در هر نوع سخنى
وَ نَلْعَبُ
و مطايبه و بازى ميكرديم
قُلْ
بگو اى محمد مر ايشان را از روى توبيخ كه :
أَ بِاللَّهِ وَ آياتِهِ وَ رَسُولِهِ
آيا بخداى تعالى و بسخنان او و بفرستادهء او
كُنْتُمْ تَسْتَهْزِؤُنَ
بوديد كه شما استهزا ميكرديد ، و در سبب نزول اين آيت از حضرت امام محمد باقر عليه السّلام روايت كردهاند كه دوازده كس از اهل نفاق وقت برگشتن حضرت از جنگ تبوك بر عقبه كمين كردند و قرار دادند كه ما حضرت را هلاك ميكنيم ، و با خود گفتند كه : اگر پيغمبر بر سر ما مطلع گردد گوئيم : «
إِنَّما كُنَّا نَخُوضُ وَ نَلْعَبُ
» و اگر مطلع نگردد ما كار خود خواهيم كرد ، جبرئيل حضرت را ازينمعنى آگاه گردانيد و فرمود : جمعى بر سر ايشان بفرست تا ايشان را از سر عقبه دور كنيد .
لا تَعْتَذِرُوا
اين عذرها را مگوييد كه از اعتذار شما مقرون بكذبست
قَدْ كَفَرْتُمْ
بتحقيق اظهار كفر خود كرديد براى آنكه در مقام ايذا و طعن رسول در آمديد
بَعْدَ إِيمانِكُمْ
پس از اظهار ايمان خود
إِنْ نَعْفُ عَنْ طائِفَةٍ مِنْكُمْ
اگر عفو كنيم از گروهى از شما كه باخلاص از نفاق و استهزا توبه كرده باشند يا اجتناب نموده باشند از ايذاء و استهزاء رسول و مؤمنين
نُعَذِّبْ طائِفَةً
عذاب كنيم طايفهء ديگر را
بِأَنَّهُمْ
بسبب آنكه ايشان
كانُوا مُجْرِمِينَ
بودند گناه كننده و اصرار ورزنده در نفاق .
و بعد ازين از حال و مآل اهل نفاق خبر ميدهد كه :
الْمُنافِقُونَ وَ الْمُنافِقاتُ
مردان منافق و زنان منافقه
بَعْضُهُمْ مِنْ بَعْضٍ
بعضى از ايشان مشابه و مانند بعضى ديگرند در نفاق و در بعد از ايمان
يَأْمُرُونَ بِالْمُنْكَرِ
امر ميكنند و ميفرمايند به كارهاى بد ، چون