و بعضى از مفسرين عامه سبب نزول آيه را چنين گفتهاند كه قريش به خدمت حضرت رسالت پناه صلّى اللَّه عليه و آله آمده اظهار كردند كه قصى در ميان آبا و اجداد ما شيخى مبارك بود اگر تو او را زنده كنى تا شهادت بنبوت تو دهد ما ايمان به تو ميآوريم پس حق تعالى آيهء «
وَ لَوْ عَلِمَ اللَّهُ فِيهِمْ خَيْراً
» را نازل گردانيد به اين معنى كه اگر خداى تعالى ميدانست كه در ايشان خيرى و نيكويى هست هر آينه زنده ميكرد قصى را ، و ميشنوانيد سخن او را بقريش ، و اگر بشنوانيدى سخن قصى را بايشان رو ميگردانيدند و قبول سخن حق نمينمودند .
پس امر كرد غباد را بفرمانبردارى رسول و قبول اوامر و نواهى او بقول خود كه :
يا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُوا
اى آن كسانى كه ايمان آوردهايد
اسْتَجِيبُوا لِلَّهِ
اجابت و اطاعت كنيد مر خداى را
وَ لِلرَّسُولِ
و مر فرستادهء او را
إِذا دَعاكُمْ
وقتى كه بخواند رسول او شما را ، توحيد ضمير « دعاكم » كه راجع برسول است با آنكه در سابق
اسْتَجِيبُوا لِلَّهِ وَ لِلرَّسُولِ
فرمود تنبيه بر اينست كه اطاعت خداى تعالى در اطاعت رسول اوست چنانچه قبل از اين مذكور شد ، و أيضا ميتوان گفت كه : چون دعوت خداى تعالى از زبان رسول شنيده مىشود بنا برين
« دَعاكُمْ »
فرمود
لِما يُحْيِيكُمْ
براى چيزى كه زنده گرداند شما را كه ولايت با سعادت امير المؤمنين عليه السّلام است كه قبول آن باعث بقاء ابدى و نعيم سرمدى است چنانچه در روضهء كافى از أبى الربيع شامى روايت كرده كه او گفت كه : من از حضرت صادق آل محمد صلوات اللَّه عليه و آله تفسير اين آيهء كريمه را پرسيدم حضرت در جواب من فرمود كه :
« نزلت فى ولاية على عليه السّلام »
و بروايت على بن ابراهيم مراد از
« لِما يُحْيِيكُمْ »
بهشت است و صاحب مجمع البيان موافق اين روايت از ابو مسلم نقل كرده كه او گفته :
« معناه اذا دعاكم الى الجنة لما فيه من الحياة الدائمة و نعيم الابد »
و بعضى از مفسرين گفتهاند كه : مراد از آن ايمانست كه سبب حيات قلب است چنان كه كفر علت موت آنست ، و بعضى تفسير آن به قرآن و علم دين كردهاند