إِنْ تَسْتَفْتِحُوا
و اگر شما طلب فتح و نصرت كرديد
فَقَدْ جاءَكُمُ الْفَتْحُ
پس بتحقيق آمد بشما فتحى كه طالب آن بوديد كه آن فتح جمعى است كه دين ايشان مرضى جناب الهى باشد
وَ إِنْ تَنْتَهُوا
و اگر باز ايستيد شما اى كافران از كفر و دشمنى با پيغمبر
فَهُوَ خَيْرٌ لَكُمْ
پس آن بهتر است مر شما را كه آن موجب سلامتى در اين شماست
وَ إِنْ تَعُودُوا
و اگر بازگرديد بمحاربهء مسلمانان
نَعُدْ
بازگرديم ما بنصرت ايشان
وَ لَنْ تُغْنِيَ عَنْكُمْ
و هرگز دفع نكند از شما
فِئَتُكُمْ
لشكر شما
شَيْئاً
چيزى را از بليات
وَ لَوْ كَثُرَتْ
و اگر چه بسيار باشند آن فئه
وَ أَنَّ اللَّهَ مَعَ الْمُؤْمِنِينَ
به اين تقدير است كه « و لان اللَّه مع المؤمنين كان ذلك » يعنى : و به جهت آنكه خداى تبارك و تعالى با مؤمنانست و نصرت ميدهد ايشان را مىباشد اينچنين ، يعنى لشكر كافران رفع بليتى نميتوانند كرد اگر چه در عدد و عدت بسيار باشند .
جمعى از مفسرين را اعتقاد آنست كه آيهء
« إِنْ تَسْتَفْتِحُوا »
تا آخر خطاب بمؤمنين است نه بكفار ، به اين معنى كه حق سبحانه و تعالى خطاب باهل ايمان مىكند كه اگر