به حضرت دادم و حضرت آن را بر وجوه مشركين افشاند و آن چهار سنگريزه بود كه هر كدام را از جايى برداشتند در يك جا جمع كرده بودند سنگريزهاى را از فردوس و سنگريزهاى را از مغرب و سنگريزهاى را از مشرق و سنگريزهاى را از تحت عرش و با هر كدام از آن سنگريزهها صد هزار فرشته بودن كه تا امداد ما كنند و اين فضيلتى بود كه حق سبحانه و تعالى پيش از ما و بعد از ما به كسى ديگر اكرام نكرده بود و در مجمع البيان از روات عامه نقل كرده كه : حضرت سه سنگريزه به طرف قريش افكند يكى در ميمنه ايشان و يكى در ميسره و ديگرى در ميان ايشان و در تفسير عياشى از حضرت امام زين العابدين روايت كرده كه حضرت رسالت پناه صلّى اللَّه عليه و آله از حضرت امير المؤمنين عليه السّلام مشت خاكى طلبيده آن را بر وجوه دشمن پاشيد . حاصل كلام آنكه آنكه آن كف كه به طرف قريش افكنده شد يا كفى از خاك بوده يا از سنگريزهء آلوده به خاك احاديث مختلف به نظر آمده .
و اما مضامين احاديث مرويه از ائمهء هدى عليهم السلام صريح است بر اينكه آيهء «
وَ ما رَمَيْتَ إِذْ رَمَيْتَ
» در روز بدر نازل شده ، و بعضى از مفسرين را اعتقاد آنست كه اين آيه در جنگ خيبر نازل شده در وقتى كه حضرت رسالت پناه صلّى اللَّه عليه و آله كمانى در دست مبارك گرفته تيرى به طرف حصار اعدا انداخت و آن تير به لبابة بن الحقيق كه بر فراش خود نشسته بود رسيد و او را كشت پس حق تعالى آيهء «
وَ ما رَمَيْتَ إِذْ رَمَيْتَ
» را نازل گردانيد ، و بعضى ديگر گفتهاند كه : اين آيه در جنگ احد نازل شده چون حضرت نيزه بأبى بن خلف زد و بدون اينكه بدن او مجروح شود و خون از آن روان گردد مقتول گرديد .
وَ لِيُبْلِيَ الْمُؤْمِنِينَ
معطوف بر مقدر است به اين تقدير كه حق تعالى ظفر و نصرت داد مؤمنين را تا حق ظاهر شود و تا نعمت دهد گرويدگان به خدا و رسول را
مِنْهُ
از آن ظفر يا از جانب خود چنانچه صاحب مجمع البيان گفته كه : « و الضمير فى منه راجع