مِنْ دُونِ اللَّهِ
» و از اينجاست كه گفتهاند كه هر گاه طاعتى مؤدى به معصيت شود كرد آن ترك طاعت واجب و لازم است و
فى تفسير العياشى عن عمر الطيالسى عن ابى عبد اللَّه عليه السّلام قال : سألته عن قول اللَّه :
وَ لا تَسُبُّوا الَّذِينَ يَدْعُونَ مِنْ دُونِ اللَّهِ
، الاية ، قال فقال : يا عمر أ رأيت أحدا يسب اللَّه ؟ قال فقلت جعلنى اللَّه فداك : لا ، و كيف ؟ قال : من سبّ ولى اللَّه فقد سب اللَّه
يعنى عمر طيالسى گويد كه : من از حضرت صادق عليه السّلام تفسير اين آيه را سؤال كردم حضرت مرا مخاطب ساخته فرمود : آيا ديدهاى كسى را كه سب خدا كند ؟ عمر گفت من گفتم : خداى تعالى مرا فداى تو كند نديدهام ، و چون مىشود كه كسى سب خدا كند چه معنى دارد آنچه حق تعالى فرموده : «
فَيَسُبُّوا اللَّهَ
» ؟ حضرت فرمود كه : مراد از سب اللَّه سبّ ولى اللَّه است زيرا كه گفتن ناسزا بولىّ خدا همان گفتن ناسزاست به خدا . بر أذكياء مخالفت مضمون اين دو حديث مخفى نيست ليكن ميتوان گفت كه چون اهل خلاف حمل آيه به ظاهر كردهاند و بعضى از ايشان نسبت سب را بپيغمبر صلوات عليه و آله داده گفتهاند :
« روى انه كان يطعن فى آلهتهم فنزلت الاية »
و بعضى به مسلمانان نسبت داده گفتهاند كه :
« كان المسلمون يسبون آلهتهم فنهوا لئلا يكون سبّهم سببا لسب اللَّه » بنا برين حضرت صادق عليه السّلام از روى تقيه بيان حديث حضرت رسالت پناه صلى اللَّه عليه و آله مطابق اعتقاد ايشان كرده و در حديث ديگر چون مقام تقيه نبوده بدانچه موافق حق است آيه را تفسير كرده پس يك تفسير بحسب ظاهر قرآنست و تفسير ديگر بسب باطن آن و اختلافى در واقع نيست و ميتواند كه حديث عمر طيالسى مفسر حديثى باشد كه على بن ابراهيم روايت كرده به اين معنى كه مراد امام عليه السّلام از سب مشركين معبود بر حق را سب ايشان باشد مر ولى معبود بر حق را . اللَّه اعلم بحقايق كلام اوليائه .
كَذلِكَ
هم چنان كه بياراستيم اعمال شما را اى مؤمنان
زَيَّنَّا لِكُلِّ أُمَّةٍ
بياراستيم براى هر گروهى از امم سابقه
عَمَلَهُمْ
عملهاى ايشان را از نيك و بد ، عمل