«
وَ لا تَطْرُدِ الَّذِينَ يَدْعُونَ رَبَّهُمْ
» تا آخر هر چند حضرت ايشان را از مجالست سامى خود محروم نميگردانيد اما اين غايت مبالغه و نهايت تأكيد است مر عباد را از تنفر نمودن با فقراء و پيوستن با اغنياء .
وَ كَذلِكَ فَتَنَّا بَعْضَهُمْ بِبَعْضٍ
و چنانچه آزموديم مردم را در امور دنيا باختلاف احوال ايشان در سعت معاش و ضيق آن همچنين آزموديم بعضى را ببعضى يعنى اغنيا را به فقرا در امور دين و تقديم داديم فقرا را و پايهء ايشان را بقرب مجالست پيغمبر آخر الزمان عليه و آله صلوات اللَّه الملك المنان افزوديم
لِيَقُولُوا
تا بگويند اين اغنيا و رؤساء
أَ هؤُلاءِ
آيا اين جماعتاند كه بنعمت ايمان و احسان و قرب پيغمبر آخر الزمان
مَنَّ اللَّهُ عَلَيْهِمْ
منت نهاد خداى تعالى بر ايشان
مِنْ بَيْنِنا
از ميان ما و حال آنكه ها اكابر و اغنيائيم و ايشان مساكين و ضعفاء ؟ پس حق تعالى در جواب ايشان ميفرمايد كه
أَ لَيْسَ اللَّهُ
آيا نيست خداى تعالى ، يعنى البته هست ، زيرا كه استفهام درين مقام استفهام انكارى است
بِأَعْلَمَ بِالشَّاكِرِينَ
داناتر بشكر گويندگان بر نعمت ايمان لهذا منعم حقيقى جلت عطيته منزلت و مرتبت أصحاب صفه را كه از جملهء شاكرين و صابرينند بلند گردانيد و توفيق را رفيق ايشان ساخت و غير ايشان را مخذول و منكوب گردانيد .
و بعد ازين حق تعالى فرض گردانيده بر پيغمبر خود سلام بر تائبين مؤمنين را و ميفرمايد كه :
وَ إِذا جاءَكَ الَّذِينَ
و چون بيايند نزد تو آنان كه
يُؤْمِنُونَ بِآياتِنا
ايمان دارند بآيتهاى قرآن ما و تصديق ميكنند حجج و براهين ما را و از گناهان خود توبه ميكنند
فَقُلْ سَلامٌ عَلَيْكُمْ
پس بگو كه سلام و رحمت بر شما باد و اين تفسير موافق روايت على بن ابراهيم عليه الرحمه است كه گفته :
« ثم فرض اللَّه على رسول اللَّه صلى اللَّه عليه و آله أن سلم على التوابين الذين عملوا السيئات ثم تابوا فقال :
وَ إِذا جاءَكَ الَّذِينَ يُؤْمِنُونَ بِآياتِنا فَقُلْ سَلامٌ عَلَيْكُمْ
»
و بعد ازين گفته كه : دليل برين كه اين آيه