مذكوره دلالت دارد بر آنكه توبهء سارق و سارقه مسقط عذاب اخرويست چنانچه متفق عليه است و مسقط حد نيز هست چنانچه مختار محققان اصحاب است به شرط آنكه توبه پيش از ثبوت شرعى سرقه واقع شود و محاكمهء آن به حاكم شرع نرسد چنانچه در كتاب خصال از حضرت صادق عليه السّلام روايت كرده كه شخصى رداء صفوان بن اميه جحمى را دزديده و صفوان رداء خود را در دست دزد يافت و او را به خدمت حضرت رسالت پناه صلى اللَّه عليه و آله آورد حضرت حكم بقطع يد او كرد صفوان گفت به جهت بردن ردايى قطع يد نتوان كرد من او را بخشيدم حضرت فرمود : بعد از رسيدن اين محاكمه بمجلس شريف من بخشيدن فايده ندارد و حكم بقطع يد سارق كرد و ذلك قول اللَّه « 1 » : «
وَ الْحافِظُونَ لِحُدُودِ اللَّهِ
» .
أَ لَمْ تَعْلَمْ
آيا ندانستهاى تو اى آدمى
أَنَّ اللَّهَ
اينكه خداى تعالى
لَهُ مُلْكُ السَّماواتِ وَ الْأَرْضِ
مر او راست پادشاهى آسمانها و زمين
يُعَذِّبُ مَنْ يَشاءُ
عذاب مىكند هر كرا ميخواهد چنانچه سارق را بقطع يد
وَ يَغْفِرُ لِمَنْ يَشاءُ
و مىآمرزد هر كرا ميخواهد چنانچه تائب را
وَ اللَّهُ عَلى كُلِّ شَيْءٍ قَدِيرٌ
و خداى تعالى بر همه چيز تواناست .
هامش
( 1 ) - سورهء مائده ، آيهء 116 .