على بن ابراهيم گفته كه : اين آيه در حق زبير بن العوّام نازل شده زيرا كه او را با شخصى يهودى در مقدمهء باغى نزاع بود زبير گفت كه : من راضىام درين باب به حكم ابن شيبه يهودى و يهودى گفت كه : من راضىام به حكم محمد ، پس حق تعالى آيهء «
أَ لَمْ تَرَ إِلَى الَّذِينَ يَزْعُمُونَ أَنَّهُمْ آمَنُوا
» را فرو فرستاد
وَ قَدْ أُمِرُوا
و بتحقيق مأمور شدهاند جميع مكلفين
أَنْ يَكْفُرُوا بِهِ
به اينكه نگروند به حكم طاغوت و بعضى « يكفروا بها » خوانده كه ضمير « بها » راجع بطاغوت شود ، زيرا كه طاغوت جمع است و جمع باعتبار « جماعت » مؤنث است و در كافى از حضرت صادق عليه السّلام روايت كرده كه اگر شخصى از اصحاب ما به حكم سلطان يا قاضى دين خود را از شخصى ديگر كه او نيز از اصحاب ما باشد بگيرد آن مال اگر چه حق او باشد بر او حرام است بواسطهء آنكه به حكم طاغوت گرفته ، و حال آنكه بتحقيق حق تعالى امر كرده كه نگروند به حكم طاغوت و محاكمهء خود را پيش او نبرند
وَ يُرِيدُ الشَّيْطانُ
و ميخواهد ابليس
أَنْ يُضِلَّهُمْ
اينكه گمراه گرداند جماعتى را كه ميخواهند كه محاكمه بسوى طاغوت برند
ضَلالًا بَعِيداً
گمراهى دور از راه راست كه هرگز به راه راست رجوع نكنند .
وَ إِذا قِيلَ لَهُمْ
و چون گويند مر منافقان را در وقت منازعه كه :
تَعالَوْا إِلى ما أَنْزَلَ اللَّهُ
بيائيد بسوى حكمى كه فرو فرستاده خداى تعالى در قرآن
وَ إِلَى الرَّسُولِ
و بحكمى كه رسول او مىكند
رَأَيْتَ الْمُنافِقِينَ
ميبينى تو اى محمد منافقان را كه از روى عناد
يَصُدُّونَ عَنْكَ
اعراض ميكنند از آمدن بسوى تو
صُدُوداً
اعراض كردنى ، مرويست در تفسير على بن ابراهيم كه مراد از « منافقين » اعداء آل محمدند .
فَكَيْفَ
پس چگونه خواهند كرد و حال ايشان چه خواهد بود
إِذا أَصابَتْهُمْ
هر گاه برسد بديشان
مُصِيبَةٌ
عقوبتى
بِما قَدَّمَتْ أَيْدِيهِمْ
بسبب آنچه پيش فرستاد