سبب معيشت و زندگانى شما مطابق سابق اين آيه بنا بروايت ابو الجارود ، و بنا بلا حق اين آيت بايد كه مراد از « سفهاء » ايتام باشند چنانچه از حضرت صادق عليه السّلام مرويست كه مراد از « سفهاء » ايتام است و مخاطب اولياء ايشان ، يعنى مدهيد اى أولياء يتيمان به اين يتيمان كه متصف بسفاهتاند و وثوق و اعتماد را نمىشايند مالهاى اين أيتام را ، بنا برين اضافهء اموال ايتام بأولياء ايشان ، بأدنى ملابسه است بنا بر آنكه چون اموال بالفعل در تحت تصرف آن اولياست و شبيه است . بمالهاى آنها گويا كه مال آنهاست
وَ ارْزُقُوهُمْ فِيها وَ اكْسُوهُمْ
و روزى بدهيد ايشان را در آن مالها ، يعنى از آن مالها ، و گفتهاند كه وجه آنكه « فيها » گفت و « منها » نگفت اينست كه تا تنبيه باشد بر اينكه نفقه و كسوه از أصل مال أيتام لازم نيست بلكه از فايدهء مال و ارباح تجارات بايد كه نفقه و كسوهء ايشان را مهيا نمود
وَ قُولُوا لَهُمْ قَوْلًا مَعْرُوفاً
و بگوييد ايشان را سخنى نيكو ، يعنى بايشان وعدههاى خوب بدهيد تا خاطر ايشان جمع شود چنانچه در حديث آمده كه
« المعروف العدة أي الوعدة »
اگرچه اين آيت بنا برين تفسير دلالت دارد بر اينكه خصوص اطفال صغير به جهت سفاهت محجورند اما در واقع مطلق سفها محجورند در تصرفات ماليه .
مخفى نماند كه در احاديث تفسير « سفهاء » مختلف واقع شده چنانچه در حديث صادق عليه السّلام تفسير سفهاء بايتام شده و دانسته شد و محمد بن مسعود عياشى از حضرت صادق عليه السّلام روايت كرده كه
« السفيه من لا يثق به »
و اينمعنى عام است ، ايتام و غير ايتام را شامل است و على بن ابراهيم از ابى الجارود و او از حضرت امام محمد باقر عليه السّلام روايت كرده كه آن حضرت فرمودند كه : سفهاء زنان و فرزندان كم عقل و مفسدند ، و بعد ازين فرمودند كه : هر گاه شخصى بداند كه زن او سفيههء مفسده است يا فرزند او سفيه مفسد است سزاوار نيست كه ايشان را مسلط بر اموال خود گرداند و در حديث ديگر وارد شده كه
« السفهاء شرّاب الخمر و النساء »
چنانچه على بن ابراهيم