هم در دنيا بعدم بركت در مال ايشان و هم در آخرت باستحقاق عذاب ، بنا برين ترجمه « الذين يبخلون » فاعل « لا تحسبن » است و مفعول آن محذوفست كه « بخلهم » باشد و مفعول ثانى « خيرا لهم » است و « هو » ضمير فصل است و تقدير كلام چنين است كه « و لا يحسبن البخلاء بخلهم خيرا لهم بل هو شر لهم »
سَيُطَوَّقُونَ
زود باشد كه در گردن ايشان طوق كنند
ما بَخِلُوا بِهِ
آن مالى را كه بخل كردهاند به آن و زكات آن را ندادهاند
يَوْمَ الْقِيامَةِ
در روز قيامت به اين معنى كه آن مال را به صورت مارى كنند و آن مار را طوق گردن او سازند چنانچه در فقيه از امام جعفر صادق عليه السّلام روايت كرده كه آن حضرت فرمودند كه : هر صاحب مال طلا و نقره كه زكات بر آن واجب شده باشد و زكات آن را ندهد البته حق سبحانه و تعالى در روز قيامت او را حبس نمايد در صحرايى كه زمينش سخت و لغزنده باشد مانند آبگينه و مسلط گرداند بر او اژدهايى را كه از بسيارى عمر موى سرش را ريخته باشد و اين مار از عقب او بدود و آن شخص از او بگريزد و از لغزندگى زمين هر ساعتى بر خيزد و بيفتد تا آن اژدها خود را به او رساند ، چون بيند كه از دست او خلاصى ندارد دست خود را به دهان او دهد چنانچه متعارفست كه اگر سبعى به كسى رسد دست خود را وقايه خود سازد ، پس آن مار بجايد دست او را چنانچه ترب را ميجايند و بعد ازين بر گردنش مىپيچد ، و اينست مراد از قول حق سبحانه و تعالى كه فرموده : «
سَيُطَوَّقُونَ ما بَخِلُوا بِهِ يَوْمَ الْقِيامَةِ
» و در كافى از حضرت صادق عليه السّلام روايت كرده كه آن حضرت فرمودند كه نيست هيچ بنده كه زكات واجبى مال خود را ندهد مگر آنكه بگرداند خداى تعالى براى او آن مال را در روز قيامت مارى از آتش دوزخ كه طوق زند آن مار در گردن او و بگزد گوشت بدن او را تا آنكه از حساب فارغ شود و اين قول خداى تعالى است كه فرموده : «
سَيُطَوَّقُونَ ما بَخِلُوا بِهِ يَوْمَ الْقِيامَةِ
» و امام گفت كه ؟ مراد از بخل بخل در دادن زكات مفروضه است .