ميطلبد و ما توانگريم لهذا حق تعالى فرمود كه : «
لَقَدْ سَمِعَ اللَّهُ قَوْلَ الَّذِينَ قالُوا إِنَّ اللَّهَ فَقِيرٌ وَ نَحْنُ أَغْنِياءُ
»
سَنَكْتُبُ
بتحقيق بنويسيم يعنى أمر نمائيم ملائكه را به نوشتن
ما قالُوا
آنچه گفتند از فقر جناب مقدس الهى - تعالى عن ذلك - و غناء خودشان
وَ قَتْلَهُمُ الْأَنْبِياءَ بِغَيْرِ حَقٍّ
و ديگر امر كنيم به نوشتن قتل ايشان ، يعنى قتل اسلاف ايشان پيغمبران خود را بناحق اگرچه قتل انبياء از آباء و أسلاف ايشان ناشى شده أما چون كفار اين زمان راضى بأعمال أسلاف خود ميباشند پس گويا كه ازيشان سر زده لهذا حق تعالى نسبت قتل به اين كفار داده فرموده : «
وَ قَتْلَهُمُ الْأَنْبِياءَ بِغَيْرِ حَقٍّ
»
وَ نَقُولُ
و گوئيم ما ايشان را :
ذُوقُوا
بچشيد
عَذابَ الْحَرِيقِ
حرارت عذاب آتش سوزنده را .
ذلِكَ
اين عذاب
بِما قَدَّمَتْ
بسبب چيزى است كه از پيش فرستاده
أَيْدِيكُمْ
دستهاى شما هر چند ساير جوارح در اكتساب قبايح با دست شريكند ليكن چون اكتساب دست ما ذنوب را اكثريست لهذا نسبت آن بدست داده شد
وَ أَنَّ اللَّهَ
و ديگر آن عذاب بسبب آنست كه خداى تعالى
لَيْسَ بِظَلَّامٍ لِلْعَبِيدِ
نيست ستمكار بر بندگان خود ، بلكه چون ايشان را مستحق عذاب ميداند از روى عدل عذاب مىكند بنا برين ترجمه « و ان اللَّه » عطفست بر « ما قدمت » و كلمهء باء « بما قدمت » بر سر آن در مىآيد و تقدير كلام چنين است كه « ذلك بأن اللَّه ليس بظلام للعبيد »
الَّذِينَ قالُوا إِنَّ اللَّهَ عَهِدَ إِلَيْنا
در محل جزاست تا متعلق باشد به «
الَّذِينَ قالُوا إِنَّ اللَّهَ فَقِيرٌ
» بابن تقدير كه « و لقد سمع اللَّه قول الذين قالوا ان اللَّه عهد الينا » يعنى و هر آينه بتحقيق شنيد خداى تعالى قول جماعتى از يهود را كه بطريق كذب و افترا گفتند كه : بدرستى كه خداى تعالى عهد كرده با ما در توراة و زجاج گفته كه : « الذين قالوا » در محل جزاست تا صفت « للعبيد » باشد يعنى آن عبيد آنانند كه گفتند كه :
بدرستى كه خداى تعالى عهد كرده با ما
أَلَّا نُؤْمِنَ لِرَسُولٍ
به اينكه ما ايمان نياريم و و تصديق نكنيم مر هيچ فرستادهء او را
حَتَّى يَأْتِيَنا بِقُرْبانٍ
تا وقتى كه بياورد بما