برخوردارى يابند از آن در زندگانى دنياى فانى
وَ اللَّهُ عِنْدَهُ حُسْنُ الْمَآبِ
و خداى تعالى نزد اوست خوبى بازگشت كه بهشت و نعمتهاى بهشت است .
و بعد از اين بيان مىكند كه آنچه نزد خداى تعالى است بهتر است از مستلذات فانيهء دنيويّه و ميفرمايد كه :
قُلْ
بگو اى محمد مر أهل ايمان را :
أَ أُنَبِّئُكُمْ بِخَيْرٍ مِنْ ذلِكُمْ
آيا خبر دهم شما را به بهتر از اينها كه گفته شد
لِلَّذِينَ اتَّقَوْا
جملهء مستأنفه است گويا سائلى ميگويد كه : آن خير چه خير است در جواب ؟ ميگويد كه : مىباشد مر آن كسانى را كه پرهيز كردند از ما حرّم اللَّه
عِنْدَ رَبِّهِمْ
نزد پروردگار ايشان
جَنَّاتٌ تَجْرِي مِنْ تَحْتِهَا الْأَنْهارُ
بوستانهايى كه ميرود از زير قصور و اشجار آنها جويهاى آب
خالِدِينَ فِيها
حالكونى كه جاويد ماندگانند در آن جنات
وَ أَزْواجٌ مُطَهَّرَةٌ
و باشد مر ايشان را در آن جنات زنان پاكيزه از ادناس بشريه كه زنان دنيا را مىباشد از حيض و استحاضه و غير آن .
فى الكافى قال أبو عبد اللَّه عليه السّلام : « ما تلذذ الناس فى الدنيا و الآخرة بلذة أكبر لهم من لذة النساء » ثم قال : و ان أهل الجنة ما يتلذذون بشىء من الجنة أبهى عندهم من النكاح ، لا طعام و لا شراب
وَ رِضْوانٌ مِنَ اللَّهِ
و ديگر باشد مر ايشان را رضا و خوشنودى از جانب خداى تعالى ، و اين أجل و أعظم از نعمتهاى بهشت است چنانچه حق تعالى فرموده « 1 » : «
وَ رِضْوانٌ مِنَ اللَّهِ أَكْبَرُ
»
وَ اللَّهُ بَصِيرٌ بِالْعِبادِ
و خداى تعالى بيناست بر احوال بندگان خود ؛ محسن را ثواب ميدهد و مسىء را عذاب مىكند .
و بعد ازين در بيان صفت أهل تقوى ميفرمايد كه :
الَّذِينَ
يعنى اهل تقوى آنانند كه
يَقُولُونَ رَبَّنا إِنَّنا آمَنَّا
ميگويند كه أى پروردگار ما بدرستى كه ما ايمان آورديم
فَاغْفِرْ لَنا ذُنُوبَنا
پس بيامرز براى ما گناهان ما را
وَ قِنا عَذابَ النَّارِ
و نگاهدار ما را از عذاب آتش دوزخ .
هامش
( 1 ) - سورهء توبه آيهء 73 .