گويند اصحاب صفه قريب به چهار صد كس بودند كه سكونت در صفهء مسجد رسول اللَّه صلى اللَّه عليه و آله داشتند و اوقات ايشان مستغرق جهاد و عبادت بود و نظر التفات بر زخارف دنيوى و مستلذات جسمانى نمىانداختند ، مانند عمار و مقداد و سلمان و ابو ذر و غير ذلك .
وَ ما تُنْفِقُوا مِنْ خَيْرٍ
و آنچه اتفاق ميكنيد از مال حلال
فَإِنَّ اللَّهَ بِهِ عَلِيمٌ
پس بدرستى كه خداى تعالى به آن انفاق داناست و بر وفق آن ثواب ميدهد .
مرويست كه حضرت امير المؤمنين عليه السّلام را چهار درهم بود ، يك درهم را در شب و يكى در روز و يكى را آشكارا و يكى را به پنهانى در راه خداى تعالى تصدق نمود ، پس در شأن آن حضرت اين آيت نازل گرديد كه :
الَّذِينَ يُنْفِقُونَ أَمْوالَهُمْ
آنان كه انفاق كنند بر مسحقاق مالهاى خود را در غير زكات مفروضه چنانچه در كافى از حضرت صادق عليه السّلام روايت كرده كه « قوله عز و جل :
الَّذِينَ يُنْفِقُونَ أَمْوالَهُمْ
ليس من الزكاة »
بِاللَّيْلِ وَ النَّهارِ
بشب و روز
سِرًّا وَ عَلانِيَةً
پنهان و آشكارا
فَلَهُمْ أَجْرُهُمْ عِنْدَ رَبِّهِمْ
پس مر ايشانراست مزد صدقهء ايشان نزد پروردگار ايشان
وَ لا خَوْفٌ عَلَيْهِمْ
و نباشد ترسى بر ايشان از فوت اجر و نقصان آن
وَ لا هُمْ يَحْزَنُونَ
و نيستند ايشان كه اندوهگين شوند . در من لا يحضره الفقيه از حضرت رسالت پناه صلى اللَّه عليه و آله روايت كرده كه اين آيه در باب انفاق اسبان كه بواسطهء جهاد مىبندند نازل شده و بعد ازين گفته كه : اينچنين مرويست كه آيه در شأن امير المؤمنين به تفصيلى كه مذكور شد نازل گرديده ، و منافاتى ميان ايندو حديث نيست ؛ زيرا كه مىشود كه آيهاى از آيات در باب امر خاص نازل شود و جارى باشد در غير آن ، فالاعتقاد فى تفسيرها انّها نزلت فى أمير المؤمنين عليه السّلام و جرت فى النفقة على الخيل و أشباه ذلك در تفاسير عامه مذكور است كه اين آيه دربارهء ابو بكر نازل شده چنانچه قاضى ناصر الدين