فِي سَبِيلِ اللَّهِ
در راه خداى تعالى
كَمَثَلِ حَبَّةٍ
مانند دانهايست كه
أَنْبَتَتْ سَبْعَ سَنابِلَ
بروياند آن دانه هفت خوشه را
فِي كُلِّ سُنْبُلَةٍ مِائَةُ حَبَّةٍ
در هر خوشهاى صد دانه باشد
وَ اللَّهُ يُضاعِفُ لِمَنْ يَشاءُ
و خداى تعالى زياده ميگرداند ثواب انفاق را براى هر كس كه خواهد ورد
فى الحديث « اذا أحسن العبد المؤمن عمله ضاعف اللَّه له عمله بكل حسنة سبعمائة ضعف ، و ذلك قول اللَّه :
وَ اللَّهُ يُضاعِفُ لِمَنْ يَشاءُ
»
يعنى هر گاه نيكو گرداند بندهء مؤمن عمل خود را و كار خوب بجا بياورد زياده مىكند خداى تعالى از براى او ثواب عمل او را كه يك حسنه را هفتصد مثل آن بطريق تفضل به او ميدهد
وَ اللَّهُ واسِعٌ
و خداى تعالى بسيار بخشش است
عَلِيمٌ
داناست بر نيّات نفقه كنندگان و بقدرى كه نفقه ميكنند .
الَّذِينَ يُنْفِقُونَ أَمْوالَهُمْ
آن كسانى كه انفاق ميكنند مالهاى خود را
فِي سَبِيلِ اللَّهِ
در راه خداى تعالى
ثُمَّ لا يُتْبِعُونَ ما أَنْفَقُوا
پس از پى در نمىآرند آنچه را كه نفقه كردهاند
مَنًّا وَ لا أَذىً
منتى و نه اذيتى و آزارى قولا و فعلا بر آن جماعت كه نفقه بايشان كردهاند
لَهُمْ أَجْرُهُمْ عِنْدَ رَبِّهِمْ
مر ايشانراست مزد صدقهء ايشان نزد پروردگار ايشان
وَ لا خَوْفٌ عَلَيْهِمْ
و نيست ترسى از فوت أجر و نقصان آن
وَ لا هُمْ يَحْزَنُونَ
و نيستند ايشان كه اندوهگين شوند در آخرت .
قَوْلٌ مَعْرُوفٌ
سخن نيكو در جواب سائل
وَ مَغْفِرَةٌ
أى و عفو من السائل ، يعنى پوشيدن و گذشتن از سخنان درشت سائل
خَيْرٌ مِنْ صَدَقَةٍ يَتْبَعُها أَذىً
بهتر است مر مسئول را از صدقهاى كه از پى در آيد آن را اذيتى و آزارى بر سائل . « قول معروف » مبتداست « خير » خبر ، اگرچه « قول » نكره است اما چون اختصاص يافته بصفت كه آن « معروف » است بنا بر اين صحيح است كه قول مبتدا واقع شود
وَ اللَّهُ غَنِيٌّ
و خداى تعالى بىنياز است از انفاق و تصدق ، و نفع آن راجع بر كسى است كه انفاق مىكند و صدقه ميدهد نه بر خداى تعالى
حَلِيمٌ
بردبار است و تعجيل بر عقوبت منان