كه نزد ما احسان بر زن مطلقه مطلقا واجب نيست ، بلكه وجوب آن بشرايط مذكوره است .
كَذلِكَ
همچنين كه حق تعالى بيان كرد احكام سابقه را
يُبَيِّنُ اللَّهُ لَكُمْ آياتِهِ
بيان مىكند خداى تعالى براى شما آيات أحكام خود را
لَعَلَّكُمْ تَعْقِلُونَ
تا آنكه شما تعقل كنيد آنها را و بفهميد . در احاديث اهل بيت عليه السّلام وارد شده كه در مدينهاى از مداين شام بليت طاعون بنوعى انتشار يافت كه اهل آن مدينه كه هفتاد هزار خانوار بودند از خوف آن بمدينهاى گريختند كه آن مدينه نيز از جهت مرض طاعون خراب شده و أهل آن جلاء وطن كرده بودند ، و حق تعالى همه ايشان را در يك ساعت بصحراى عدم فرستاد و استخوانهاى ايشان همه پوسيده ، و بعد از اين روزى يكى از انبياء بنى اسرائيل كه نام او حزقيل « 1 » بود به آن وادى گذشت ، و استخوانهاى پوسيدهء آنها را به نظر در آورده بگريه افتاد ، و اشك حسرت بدامان ريخت و در مقام مناجات در آمده گفت : بار خدايا ! تو آن چنان قادرى كه اگر خواهى همه اينها را در يك ساعت زنده كنى ، چنانچه در يك ساعت همه را ميرانيدى . بار خدايا ! اگر اين خلايق بمشيّت تو زنده شوند تعمير بلاد تو ميكنند و از ايشان اولادى بهم خواهد رسيد كه عبادت تو كنند و با عبّاد ديگر در عبادت تو سر گرم باشند . پس حق تعالى وحى به او فرستاد كه : اسم اعظم را بخوان تا همه زنده شوند ، و بعد از خواندن اسم اعظم همگى لباس حيات پوشيدند و به يكديگر نگاه ميكردند و درين وقت حزقيل گفت « أشهد أن اللَّه على كل شىء قدير » و بمجمل مضمون اينحديث حق تعالى تنبيه مىكند و ميفرمايد كه :
[ سوره البقرة ( 2 ) : آيات 243 تا 245 ]
أَ لَمْ تَرَ إِلَى الَّذِينَ خَرَجُوا مِنْ دِيارِهِمْ وَ هُمْ أُلُوفٌ حَذَرَ الْمَوْتِ فَقالَ لَهُمُ اللَّهُ مُوتُوا ثُمَّ أَحْياهُمْ إِنَّ اللَّهَ لَذُو فَضْلٍ عَلَى النَّاسِ وَ لكِنَّ أَكْثَرَ النَّاسِ لا يَشْكُرُونَ ( 243 ) وَ قاتِلُوا فِي سَبِيلِ اللَّهِ وَ اعْلَمُوا أَنَّ اللَّهَ سَمِيعٌ عَلِيمٌ ( 244 ) مَنْ ذَا الَّذِي يُقْرِضُ اللَّهَ قَرْضاً حَسَناً فَيُضاعِفَهُ لَهُ أَضْعافاً كَثِيرَةً وَ اللَّهُ يَقْبِضُ وَ يَبْصُطُ وَ إِلَيْهِ تُرْجَعُونَ ( 245 )
هامش
( 1 ) - بحاء مهمله و زا معجمه . و بسا بخاء معجمه وراء مهمله خوانده مىشود .