بوقوع آمده مانند آن نيز در ملت پيغمبر ما صلى اللَّه عليه و آله واقع خواهد شد .
إِنَّ اللَّهَ لَذُو فَضْلٍ عَلَى النَّاسِ
بدرستى كه خداى تعالى هر آينه خداوند احسانست بر مردم ، و امورى كه باعث عبرت مردم باشد بحيّز ظهور مىآورد
وَ لكِنَّ أَكْثَرَ النَّاسِ لا يَشْكُرُونَ
و ليكن بيشتر مردم كما ينبغى شكر آن احسان را بجا نمىآورند و از آن عبرت نميگيرند .
و بعد از اظهار اينكه احتراز از موت نفعى ندارد امر بجهاد مىكند كه
وَ قاتِلُوا فِي سَبِيلِ اللَّهِ
و مقاتله كنيد در راه خداى تعالى
وَ اعْلَمُوا أَنَّ اللَّهَ سَمِيعٌ
و بدانيد اينكه خداى تعالى شنواست اقوال مجاهدين و غير مجاهدين را
عَلِيمٌ
داناست بر ضماير ايشان .
و بعد از امر بجهاد كه از اعمال بدنيه است ترغيب بندگان مىكند باعمال ماليه و ميفرمايد كه :
مَنْ ذَا الَّذِي يُقْرِضُ اللَّهَ قَرْضاً حَسَناً
كيست آن كس كه قرض دهد خداى تعالى را قرض نيكو ، چون اقراض در شرع عبارتست از دادن مال به كسى از براى گرفتن عوض از او در وقت ديگر ، و اطلاق اينمعنى بر خداى تعالى صحيح نيست ، بعضى گفتهاند كه : مضاف در اينجا محذوفست ، اى « من ذا الذى يقرض عباد اللَّه قرضا حسنا » يعنى كيست آن كس كه قرض دهد بندگان خداى تعالى را قرض دادن نيكو كه آن قرض دادن بدون توقع زيادتى باشد ، و بعضى گفتهاند كه : مراد از اقراض انفاق در راه خداى تعالى است ، و مراد از « قرض حسن » آنست كه انفاق مال حلالى كنند كه مقرون باخلاص باشد و
فى من لا يحضره الفقيه « سئل الصادق عليه السّلام عن قول اللَّه عز و جل :
مَنْ ذَا الَّذِي يُقْرِضُ اللَّهَ قَرْضاً حَسَناً
، قال : نزلت فى صلة الامام عليه السّلام »
و
فى الكافى « قال عليه السّلام هو و اللَّه صلة الامام خاصّة »
يعنى مراد از اقراض اداء حقوق امام است از خمس و غير آن
فَيُضاعِفَهُ لَهُ
پس زياده گرداند خداى تعالى ثواب اين اقراض را از براى آن كس
أَضْعافاً كَثِيرَةً
زيادتىهاى بسيار كه احصاء آن