كانَ النَّاسُ أُمَّةً واحِدَةً
بودند مردمان ما بين آدم و ادريس يا ما بين آدم و نوح گروهى بر يك طريقه ، يعنى همه بر طريقهء حق بودند و بعد از آن اختلاف كردند بعضى بر طريقهء حق ماندند و بعضى انكار حق كردند
فَبَعَثَ اللَّهُ النَّبِيِّينَ
پس برانگيخت خداى تعالى پيغمبران را
مُبَشِّرِينَ
حالكونى كه مژده دهندگان بودند أهل حق را به ثواب اخروى
وَ مُنْذِرِينَ
و بيم كنندگان بودند منكرين حق را به عذاب دائمى .
و در مجمع البيان از حضرت امام محمد باقر عليه السّلام روايت كرده كه آن حضرت در تفسير اين آيه فرمودند :
« كانوا قبل نوح امّة واحدة على فطرة اللَّه لا مهتدين و لا ضلّالا فبعث اللَّه النبيين »
و بنا برين معنى آيه اينست كه مردمان پيش از زمان نوح عليه السّلام جمعى بودند بر فطرت اسلام كه در روز « أ لست بربكم » ازيشان عهد و ميثاق گرفته بودند ، و متعبد بودند بدانچه در عقلهاى ايشان رسوخ يافته بود و مهتدى بشريعتى نبودند ، و چون عبادت خداى تعالى ميكردند گمراه نبودند پس خداى تعالى پيمبران را فرستاد تا ايشان را هدايت بشريعت كنند ، از كعب الاحبار منقولست كه از عدد انبياء آنچه من به آن علم بهمرسانيدهأم يكصد و بيست و چهار هزار پيغمبرند ، و مرسل در ميان ايشان سيصد و سيزده كسند ، و آنچه در قرآن باسم و نام مذكورند بيست و هشت پيغمبرند .
وَ أَنْزَلَ مَعَهُمُ الْكِتابَ بِالْحَقِّ
و نازل گردانيد خداى تعالى با جنس انبياء كتاب را حالكونى كه متلبّس بود آن كتاب به حق ، و مراد آن نيست كه نازل كرده با كلّ واحد انبياء كتاب را ، زيرا كه جمعى از انبياء ما بعد عمل بكتاب انبياء ما قبل ميكردند
لِيَحْكُمَ بَيْنَ النَّاسِ فِيمَا اخْتَلَفُوا فِيهِ
تا حكم كند آن پيغمبر مبعوث ميان مردمان در آن