تمتع گيرند از هم مراد از مس جماعست بر مذهب حق
ذلِكُمْ
اين حكم بكفارت كه مأمور شديد به آن
تُوعَظُونَ بِهِ
پند داده ميشويد تا باز ايستيد از تلفظ به اين لفظ منكر
وَ اللَّهُ بِما تَعْمَلُونَ
و خداى به آنچه ميكنيد
خَبِيرٌ
داناست بر او پوشيده و پنهان نيست و جوب آزاد كردن بنده در حين قدرت مرد مظاهر است بر آن .
فَمَنْ لَمْ يَجِدْ
پس هر كه نيابد بنده را
فَصِيامُ شَهْرَيْنِ مُتَتابِعَيْنِ
بر اوست روزه داشتن دو ماه پى در پى يعنى اتصال ماه اول به ماه ديگر پس اگر يك ماه و يك روز روزه پياپى بدارد بعد از آن باقى را ميتواند كه متفرق روزه دارد و اين دو ماه را روزه ميبايد داشت
مِنْ قَبْلِ أَنْ يَتَمَاسَّا
پيش از آنكه يكديگر را مس كنند به مباشرت
فَمَنْ لَمْ يَسْتَطِعْ
پس هر كه نتواند روزه داشتن بر طريق مذكوره بجهة مرض يا كبر سن
فَإِطْعامُ سِتِّينَ مِسْكِيناً
پس بر اوست طعام دادن شصت مسكين هر يكى نصف صاع از غالب قوت و اگر قادر نباشد مدى از آن بدهد
ذلِكَ لِتُؤْمِنُوا
اين بيان و تعليم احكام براى آنست تا تصديق كنيد
بِاللَّهِ وَ رَسُولِهِ
به خدا و رسول او در قبول شرايع وى و ترك آنچه بر آن بوديد در زمان جاهليت خود
وَ تِلْكَ
و اين حكمها
حُدُودُ اللَّهِ
حدهاى خداست
وَ لِلْكافِرِينَ
و مر ناگرويدگانرا است كه قبول حدود الهى نكنند
عَذابٌ أَلِيمٌ
عذابى دردناك در آخرت آوردهاند كه بعد از نزول اين آيات حضرت رسالت صلّى اللّه عليه و آله و سلّم اوس را مخير ساخت ميان طلاق و امساك وى اوس امساك اختيار كرد آنحضرت فرمود كه به جهت كفارهء آن رقبهء آزاد كن گفت غير از اين رقبه رقبهء ديگر ندارم و اشاره به خود كرد رسول فرمود رقبه بخر گفت يا رسول اللّه مال اندكست و رقبه گرانبها فرمود كه بتوانى دو ماه پيوسته روزه بدارى گفت طاقت آن ندارم زيرا كه من در روزى دو بار اگر طعام نميخورم چشمم تاريك مىشود و رنجور ميشوم فرمود كه ميتوانى شصت مسكين را طعام دهى گفت لا و اللّه در ين ديار هيچكس از خود درويشتر نميبينم پس حضرت از مال زكات پانزده صاع بوى داد و امر كرد كه به مستحق رساند گفت يا رسول اللّه صلّى اللّه عليه و آله و سلّم فقر و فاقهء من بيش از آن جماعتيست كه اين را بايشان رفع خواهم كرد حضرت تبسم فرمود و او را امر كرد به استغفار و بعد از آن ايشانرا بهم مواصلت داد اين كلام دالست بر آنكه در حين عجز از كفارهء ثلثه استغفار كافيست و اين خواص مذهب ما است و منقول از امام جعفر صادق عليه السّلام و بعد از حدود ظهار در انذار كسانى ميفرمايد كه از حدود شرع تعدى مينمايند بقوله .
إِنَّ الَّذِينَ
بدرستيكه آنان كه