كه خواهند
فَاتَّقُوا اللَّهَ
و بترسيد از خدا و مخالفت و منازعه منمائيد
وَ أَصْلِحُوا ذاتَ بَيْنِكُمْ
و بصلاح آريد حالى كه ميان شماست از خصومت و منازعه بمواساة با يكديگر و تسليم امر به خدا و رسول
وَ أَطِيعُوا اللَّهَ وَ رَسُولَهُ
و فرمان بريد خداى را و فرستادهء او را در آنچه فرمايند در باب غنايم
إِنْ كُنْتُمْ مُؤْمِنِينَ
اگر هستيد مؤمنان چه ايمان مقتضى طاعت و تقويست و موجب امتثال در اوامر و نواهى عبادة بن صامت گفت چون اين آيه نازل شد و حكم آن را برسول تفويض نموده از سر مخالفت در گذشتند و او در ميان مسلمانان قسمت عدل فرموده و ما خلقهاى خود را باصلاح آورديم و خلاف و نزاع از خود رفع كرديم و نزد مجاهد مراد بانفال خمس است كه واجب گردانيد و بروايت صحيحه از ابى جعفر و ابى عبد اللّه عليهما السّلام مراد از انفال هر چيزيست كه از دار الحرب فرا گيرند به غير قتال و هر زمينى كه آن بدون قتال از آن جلاى وطن كنند و ميراث كسى كه وارثى نگذاشته باشد و صفاياى ملوك و بطون اوديه و ارض موات و فقها اين را فيء كلاء گويند و نيز از صادق عليه السّلام مرويستكه آنچه مذكور شد مر خداى راست و رسول او را بعد از او هر كه قايم مقام او باشد صرف نمايند و هر جا كه خواهند از مصالح خود خرج نمايند و هيچكس را از رعيت در او حقى نيست و در زمان غيبت امام شيعه ما راست كه در آن تصرف كنند و نيز فرمود كه غنائم بدر مخصوص به حضرت رسالت صلّى اللّه عليه و آله و سلّم بود بهر كه ميخواست ميداد و بعد از ذكر انفال در صفت اهل ايمان خبر ميدهد كه .
إِنَّمَا الْمُؤْمِنُونَ
جز اين نيست كه مؤمنان كامل در ايمان
الَّذِينَ إِذا ذُكِرَ اللَّهُ
آنانند كه چون ياد كرده شود خدا نزد ايشان
وَجِلَتْ قُلُوبُهُمْ
بترسد دلهاى ايشان از هيبت جلال و تصور عظمت لا يزال و يا از تقصير اعمال خود در جنب انعام و افضال او
وَ إِذا تُلِيَتْ عَلَيْهِمْ آياتُهُ
و چون خوانده شود بر ايشان آيتهاى او يعنى قرآن
زادَتْهُمْ إِيماناً
زياده گرداند آن آيات ايشان را در ايمان مراد نه آنست كه يقين ايشان بيفزايد و تصديق ايشان با تصديق قرين شود به جهت زيادتى اطمينان نفس در رسوخ يقين ايشان نزد آن زيرا كه نزد اهل حق ايمان قابل زياده و نقصان نيست پس مراد مزيت ايمان است كه در سبب تصديق بآيات منزله كه پيش از آن نبوده يعنى هر گاه آيتى از آيات بر ايشان نازلشود آن را تصديق كنند و آن تصديق علاوه يقين اول شود پس مراد زيادتى ايمان است نه كيفيت آن
وَ عَلى رَبِّهِمْ يَتَوَكَّلُونَ
و بر پروردگار خود توكل كنند و امور خود را به او بازگذارند و خوف و رجاى ايشان نباشد مگر به او و اعتماد بر مخلوق نكنند .