[ سوره الزخرف ( 43 ) : آيات 33 تا 35 ]
وَ لَوْ لا أَنْ يَكُونَ النَّاسُ أُمَّةً واحِدَةً لَجَعَلْنا لِمَنْ يَكْفُرُ بِالرَّحْمنِ لِبُيُوتِهِمْ سُقُفاً مِنْ فِضَّةٍ وَ مَعارِجَ عَلَيْها يَظْهَرُونَ ( 33 ) وَ لِبُيُوتِهِمْ أَبْواباً وَ سُرُراً عَلَيْها يَتَّكِؤُنَ ( 34 ) وَ زُخْرُفاً وَ إِنْ كُلُّ ذلِكَ لَمَّا مَتاعُ الْحَياةِ الدُّنْيا وَ الْآخِرَةُ عِنْدَ رَبِّكَ لِلْمُتَّقِينَ ( 35 )
حقّ تعالى خبر ميدهد از مهانت و حقارت دنيا بنزديك وى ؛ مىگويد كه : اگر نه آن بودى كه مردم همه يك ملّت شوند و يك ملّت گردند يعنى همه بر كفر جمع شوند و كافر گردند ابن زيد گفت كه : مردم دنيا جوى و دنيا دوست شوند ما خانههاى كافران را سقف از نقره گردانيديمى و نردبانهاى نقرهگين كه بر آن بامها شدندى و درهاى نقرهگين مرخانههاى ايشان را كرديمى و تختهاى نقرهگين كه بر آن تكيه زدندى .
[ وَ زُخْرُفاً ]
و كرديمى براى ايشان زر و زينت و آرايش تا در آن تصرّف كردندى و بانواع و اصناف از آن تمتّع گرفتندى و اين همه نيست الّا متاع دنيا و تمتّع و برخوردارى زندگانى دنيا ، و سراى باز پسين نزديك خداى تو اى محمّد متّقيان را و پرهيزگاران راست .
[ سوره الزخرف ( 43 ) : آيات 36 تا 40 ]
وَ مَنْ يَعْشُ عَنْ ذِكْرِ الرَّحْمنِ نُقَيِّضْ لَهُ شَيْطاناً فَهُوَ لَهُ قَرِينٌ ( 36 ) وَ إِنَّهُمْ لَيَصُدُّونَهُمْ عَنِ السَّبِيلِ وَ يَحْسَبُونَ أَنَّهُمْ مُهْتَدُونَ ( 37 ) حَتَّى إِذا جاءَنا قالَ يا لَيْتَ بَيْنِي وَ بَيْنَكَ بُعْدَ الْمَشْرِقَيْنِ فَبِئْسَ الْقَرِينُ ( 38 ) وَ لَنْ يَنْفَعَكُمُ الْيَوْمَ إِذْ ظَلَمْتُمْ أَنَّكُمْ فِي الْعَذابِ مُشْتَرِكُونَ ( 39 ) أَ فَأَنْتَ تُسْمِعُ الصُّمَّ أَوْ تَهْدِي الْعُمْيَ وَ مَنْ كانَ فِي ضَلالٍ مُبِينٍ ( 40 )
و هر كه خود را كور سازد از ذكر خداى مهربان تا نشناسد كه او حقّ است يعنى نظر نكند تا حقّى « 1 » قرآن بداند ما ويرا خذلان كنيم و فروگذاريم تا شيطان قرين وى گردد و منع نكنيم ويرا ازو چنان كه در آيتى ديگر فرمود
[ وَ كَذلِكَ نُوَلِّي بَعْضَ الظَّالِمِينَ بَعْضاً ]
و اين بر سبيل عقوبت باشد و ديگر آنكه چون پناه بندگان ما بذكر ما باشد و به قرآن چون بنده آن پناه ندارد بر صحراى خذلان بماند شيطان چنان كه خواهد با وى بازى كند و شايد كه اين شيطان انسى باشد از ائمّهء ضلالت
[ وَ إِنَّهُمْ ]
بدرستيكه ايشان يعنى شياطين منع ميكنند و باز ميدارند كافران را از راه ايمان باغرا و اغوا
هامش
( 1 ) - در نسخهء قديم : « حقّ » .