[ سوره الشورى ( 42 ) : آيات 14 تا 15 ]
وَ ما تَفَرَّقُوا إِلاَّ مِنْ بَعْدِ ما جاءَهُمُ الْعِلْمُ بَغْياً بَيْنَهُمْ وَ لَوْ لا كَلِمَةٌ سَبَقَتْ مِنْ رَبِّكَ إِلى أَجَلٍ مُسَمًّى لَقُضِيَ بَيْنَهُمْ وَ إِنَّ الَّذِينَ أُورِثُوا الْكِتابَ مِنْ بَعْدِهِمْ لَفِي شَكٍّ مِنْهُ مُرِيبٍ ( 14 ) فَلِذلِكَ فَادْعُ وَ اسْتَقِمْ كَما أُمِرْتَ وَ لا تَتَّبِعْ أَهْواءَهُمْ وَ قُلْ آمَنْتُ بِما أَنْزَلَ اللَّهُ مِنْ كِتابٍ وَ أُمِرْتُ لِأَعْدِلَ بَيْنَكُمُ اللَّهُ رَبُّنا وَ رَبُّكُمْ لَنا أَعْمالُنا وَ لَكُمْ أَعْمالُكُمْ لا حُجَّةَ بَيْنَنا وَ بَيْنَكُمُ اللَّهُ يَجْمَعُ بَيْنَنا وَ إِلَيْهِ الْمَصِيرُ ( 15 )
متفرّق نشدند و پراكنده نگشتند اهل اديان و ملل از امّت هر پيغمبرى مگر پس از آنكه علم بايشان آمد و حجّت ايشان را واضح و لايح گرديد و بدانستند كه فرقت از دين « 1 » ضلالت و فساد است و اجتماع بر دين و ملّت رحمت است . و گفتهاند كه :
اهل كتاب پراكنده نشدند مگر پس از آنكه علم بايشان فرود آمد يعنى آنچه معلوم ايشان بود از نبوّت محمّد ( ص ) و صدق وى و ايشان او را دانسته بودند و نام و نعت و صفت وى در كتاب خود خوانده باز آنكه « 2 » دانستند از و متفرّق شدند بسبب حسدى كه ايشان را بود و اگر نه از آن « 3 » بودى كه كلمتى سابق شده است و سخنى گفته آمده است كه تأخير عذاب ايشان كند تا بوقتى معيّن و اجلى مسمّى هر آينه ميان ايشان حكم كرده شدى به عذاب كافران و نجات دادن مؤمنان ؛ آنگه گفت :
[ وَ إِنَّ الَّذِينَ أُورِثُوا الْكِتابَ ]
و آنان كه كتاب را بميراث بايشان دادند از جهودان و ترسايان كه حاضران عهد رسولاند از پس پدران ايشان
[ لَفِي شَكٍّ مِنْهُ ]
در شكّى و ريبىاند از محمّد و كار نبوّت وى .
[ فَلِذلِكَ فَادْعُ
« 4 »
]
پس براى اين اختلاف كه ايشان را افتاده دعوت كن و با ائتلاف و اجتماع خوان تا بر يك ملّت حنيفى كه دين اسلام است اتّفاق كنند و مخالفت از ميان ايشان بردارند
[ وَ اسْتَقِمْ ]
و تو استقامت كن و مستقيم باش بر دعوت و شريعت چنان كه ترا فرمودهاند و متابعت هوى و مراد ايشان مكن و بگوى كه : من ايمان آوردم به آنچه خداى تعالى فرستاد از كتاب قرآن بر من و مرا فرمودهاند
هامش
( 1 ) - « از دين » در برخى از نسخ نيست .
( 2 ) - « باز آنكه » يعنى با آنكه .
( 3 ) - در نسخهء قديم : « و اگر نه از آن » .
( 4 ) - ابو الفتوح ( ره ) نسبت بلام[ فَلِذلِكَ فَادْعُ ]گفته : « تو مردمان را با دين مسلمانى دعوت كن و لام و الى متعاقب باشند يقال : دعوته لكذا و الى كذا ؛ او هديته لكذا و الى كذا ؛ و هديته كذا ايضا » .