ميكردند هر كجا كه ميرفتند گرمتر بود بصحرا آمدند ابرى بر آمد ايشان بيامدند و در سايهء آن ابر رفتند تا ساعتى از گرما بياسايند از آنجا كه ابر بود نسيمى بدميد و ايشان از آن « 1 » راحت يافتند يكديگر را آواز دادند و همه بيامدند و در سايهء آن ابر جمع شدند خداى تعالى از آن ابر آتشى بر ايشان ببارانيد تا همه بسوختند . قتاده گفت : خداى تعالى شعيب را به دو گروه فرستاد باهل مدين و باصحاب ايكه ؛ اهل مدين بصيحه هلاك شدند جبرئيل بيامد و بانگ بر ايشان زد همه هلاك شدند ، و اصحاب ايكه به عذاب ظلّه هلاك شدند . بعضى ديگر گفتند كه : عذاب ظلّه آن بود كه هفت شبانه روز گرما بريشان مسلّط كردند تا ايشان را دم باز گرفت آنگه كوهى پديد آمد در ولايت ايشان يكى از ايشان آنجا رفت سايهء ديد با راحت و در پيرامن كوه چشمههاى آب روان و درختان ؛ ساعتى آنجا بياسود و آب و ميوه بخورد و چندانكه خواست بر گرفت آنگه برخاست و با خانهء خود آمد و اهل بيت و دوستان خود را خبر كرد ؛ ايشان نيز برفتند و نصيبى برداشتند و باز آمدند و اهل شهر را بگفتند ؛ اهل شهر همه برخاستند و آنجا جمع شدند و هيچكس نماند الّا كه آنجا حاضر آمد خداى تعالى آنكوه بر سر ايشان در آورد و همه را در زير آن هلاك گردانيد .
[ إِنَّ فِي ذلِكَ ]
بدرستى كه درين آيتى و دلالتى و علامتى و پندى هست و بيشترين ايشان مؤمن نبودند و خداى تو اى محمّد غالب است و بخشاينده ؛ غلبه كند و ببخشد .
[ سوره الشعراء ( 26 ) : آيات 192 تا 204 ]
وَ إِنَّهُ لَتَنْزِيلُ رَبِّ الْعالَمِينَ ( 192 ) نَزَلَ بِهِ الرُّوحُ الْأَمِينُ ( 193 ) عَلى قَلْبِكَ لِتَكُونَ مِنَ الْمُنْذِرِينَ ( 194 ) بِلِسانٍ عَرَبِيٍّ مُبِينٍ ( 195 ) وَ إِنَّهُ لَفِي زُبُرِ الْأَوَّلِينَ ( 196 )
أَ وَ لَمْ يَكُنْ لَهُمْ آيَةً أَنْ يَعْلَمَهُ عُلَماءُ بَنِي إِسْرائِيلَ ( 197 ) وَ لَوْ نَزَّلْناهُ عَلى بَعْضِ الْأَعْجَمِينَ ( 198 ) فَقَرَأَهُ عَلَيْهِمْ ما كانُوا بِهِ مُؤْمِنِينَ ( 199 ) كَذلِكَ سَلَكْناهُ فِي قُلُوبِ الْمُجْرِمِينَ ( 200 ) لا يُؤْمِنُونَ بِهِ حَتَّى يَرَوُا الْعَذابَ الْأَلِيمَ ( 201 )
فَيَأْتِيَهُمْ بَغْتَةً وَ هُمْ لا يَشْعُرُونَ ( 202 ) فَيَقُولُوا هَلْ نَحْنُ مُنْظَرُونَ ( 203 ) أَ فَبِعَذابِنا يَسْتَعْجِلُونَ ( 204 )
هامش
( 1 ) - در بعضى نسخ : « از آنجا » .