اين شهر را هلاك خواهيم كرد براى آنكه ايشان ظالمان و ستمكارانند چون رسولان اين سخن گفتند ابراهيم گفت : لوط در ميان ايشان است كه شما هلاك خواهيد كرد ، گفتند : ما عالمتريم به آنكه در آنجا كيست و ما او را و اهل او را برهانيم و از هلاك نجات دهيم مگر زن او را كه از جملهء ماندگان است در عذاب خداى « 1 » .
[ سوره العنكبوت ( 29 ) : آيات 33 تا 35 ]
وَ لَمَّا أَنْ جاءَتْ رُسُلُنا لُوطاً سِيءَ بِهِمْ وَ ضاقَ بِهِمْ ذَرْعاً وَ قالُوا لا تَخَفْ وَ لا تَحْزَنْ إِنَّا مُنَجُّوكَ وَ أَهْلَكَ إِلاَّ امْرَأَتَكَ كانَتْ مِنَ الْغابِرِينَ ( 33 ) إِنَّا مُنْزِلُونَ عَلى أَهْلِ هذِهِ الْقَرْيَةِ رِجْزاً مِنَ السَّماءِ بِما كانُوا يَفْسُقُونَ ( 34 ) وَ لَقَدْ تَرَكْنا مِنْها آيَةً بَيِّنَةً لِقَوْمٍ يَعْقِلُونَ ( 35 )
آن رسولان چون ابراهيم را به فرزند بشارت دادند و از هلاك كردن قوم لوط خبر كردند از پيش او بيامدند و به شهر لوط رسيدند و بنزديك لوط آمدند چون لوط ايشان را بديد
[ سِيءَ بِهِمْ ]
بسبب ايشان دلتنگ و اندوهگن گشت ؛ براى آنكه ايشان بر صورت امردانى بودند خوبروى و خوش صورت ؛ و او خبث فعل قوم با غربا مىشناخت و گفتند كه : سبب دلتنگى او آن بود كه ايشان گفتند كه : ما به هلاكت اينان آمدهايم و او در ميان ايشان بود و امّت او از مؤمنان ؛ ايشان وى را گفتند كه : مترس و اندوه مدار كه ما ترا و اهلت را برهانيم مگر زنت را كه او از جملهء آنانست كه در عذاب بمانند
[ إِنَّا مُنْزِلُونَ ]
ما باهل اين شهر عذابى فرو آريم به آن فسقى كه ايشان ميكنند و آن عذاب سنگ بود كه از آسمان بر ايشان بباريد و ما بگذاشتيم از آن شهر علامتى و عبرتى روشن و دلالتى واضح از آثار و منازل ايشان و آبى سياه « 2 » كه از زمين ايشان برآمد مرقومى را كه ايشان دريابند و عقل را استعمال كنند .
هامش
( 1 ) - در تفسير ابو الفتوح ( ره ) باضافهء : « و گفتند : در ميان ايشان بماند تا عذاب رسيدن » .
( 2 ) - اشاره بقول مجاهد است ؛ ابو الفتوح ( ره ) گفته : « مجاهد گفت :[ آيَةً بَيِّنَةً ]آبى سياه بود كه از آنجا بر آمد » .