[ الْحَمْدُ لِلَّهِ الَّذِي أَذْهَبَ عَنَّا الْحَزَنَ إِنَّ رَبَّنا لَغَفُورٌ شَكُورٌ ]
و گفتهاند : « ظالمان » أصحاب مشئمهاند و « مقتصدان » اصحاب ميمنهاند ، و « سابقان » مقرّباناند . ابن عبّاس گفت : « سابق » مؤمن مخلص است ، و « مقتصد » مرائى است ، و « ظالم » كافر نعمت است نه كافر اعتقاد ، و هر سه ببهشت باشند . اسامة بن زيد گفت : رسول صلّى اللّه عليه و آله و سلّم را از اين آيت پرسيدند ؟ - گفت : همه اهل بهشت باشند ؛ سابقنا سابق ، و مقتصدنا ناج ، و ظالمنا مغفور .
و اصحاب ما گفتند : آيت خاصّ است بأهل البيت عليهم السّلام و استدلال كردند بآيت در باب امامت امير المؤمنين على عليه السّلام از چند وجه :
يكى آنكه گفتند : خداى تعالى گفته است :
« ثُمَّ أَوْرَثْنَا الْكِتابَ »
و ميراث يا بسبب باشد يا بنسب ، و امير المؤمنين على عليه السّلام را هم سبب بود و هم نسب ؛ از نسب پيوندش به پدر و از سبب پيوندش به دختر ، چون كتاب در اصل برسول صلّى اللّه عليه و آله و سلّم دادند پس ازو ميراث جز بمستحقّان نرسد و اين حديث كه « نحن معاشر الانبياء لا نورث » مخالف ظاهر قرآن است كه
« وَ وَرِثَ سُلَيْمانُ داوُدَ »
و
« يَرِثُنِي وَ يَرِثُ مِنْ آلِ يَعْقُوبَ »
و بخبر واحد ترك ظاهر قرآن نتوان كرد ، و خداى تعالى گفت : من آنچه در جهان كس را نرسد بايشان دادم
[ ثُمَّ أَوْرَثْنَا الْكِتابَ ]
و از اينجا رسول صلّى اللّه عليه و آله و سلّم هر دو را بهم مقرون كرد كتاب را و وارث را فى قوله : إنّى مخلف فيكم الثقلين ما ان تمسّكتم بهما لن تضلّوا أبدا كتاب اللّه و عترتى أهل بيتى ، و انّ اللّطيف الخبير أخبرنى أنّهما لن يفترقا حتّى يردا علىّ الحوض .
ديگر آنكه گفت : « اصطفينا » ما برگزيديم ، و آن را كه خداى برگزيند مصطفى باشد و اين لفظ لايق نباشد مگر پيغمبران و امامان را ، و آنان را كه او برگزيد جز معصوم نباشند براى آنكه او عالم است به ظاهر و باطن خلقان چنان كه يكى از ما چون اختيار كند كسى را كه ظاهرش بصلاح باشد اختيار كند و اگر باطن دانستى آن را كه به ظاهر و باطن بصلاح باشد اختيار كردى .