تخطي إلى المحتوى الرئيسي

تفسير گازر ( جلاء الأذهان وجلاء الأحزان ) ( فارسى ) — صفحة 240

مساهمون:

ص٢٤٠

[ سوره فصلت ( 41 ) : آيات 33 تا 36 ]

وَ مَنْ أَحْسَنُ قَوْلاً مِمَّنْ دَعا إِلَى اللَّهِ وَ عَمِلَ صالِحاً وَ قالَ إِنَّنِي مِنَ الْمُسْلِمِينَ ( 33 ) وَ لا تَسْتَوِي الْحَسَنَةُ وَ لا السَّيِّئَةُ ادْفَعْ بِالَّتِي هِيَ أَحْسَنُ فَإِذَا الَّذِي بَيْنَكَ وَ بَيْنَهُ عَداوَةٌ كَأَنَّهُ وَلِيٌّ حَمِيمٌ ( 34 ) وَ ما يُلَقَّاها إِلاَّ الَّذِينَ صَبَرُوا وَ ما يُلَقَّاها إِلاَّ ذُو حَظٍّ عَظِيمٍ ( 35 ) وَ إِمَّا يَنْزَغَنَّكَ مِنَ الشَّيْطانِ نَزْغٌ فَاسْتَعِذْ بِاللَّهِ إِنَّهُ هُوَ السَّمِيعُ الْعَلِيمُ ( 36 ) كيست نيكو سخن و راست گفتارتر از آنكس كه مردم را دعوت كند و با خداى تعالى خواند و كردار نيكو بجاى آرد و گويد كه : من از جملهء مسلمانانم سدّى گويد : مراد رسول است صلّى اللّه عليه و آله . مقاتل گفت : ائمّه‌اند عليهم السّلام . عكرمه گفت : مؤذّنان‌اند . ابو امامه گفت : اين عمل صالح آنست كه ميان بانگ نماز و قامت دو ركعت نماز بكند .
[ وَ لا تَسْتَوِي الْحَسَنَةُ وَ لَا السَّيِّئَةُ ]
كردار نيك و بد با يكديگر يكسان نباشد ، اعمال نيك با اعمال بد برابر نيايد ، چون دو حسنه ترا پيش آيد آنچه نيكوتر است آن فراگير و بنيكى بدى را دفع كن و بازدار ، و با آنكس كه با تو بدى كند تو نيكى كن ، آنكس كه با تو دشمنى كند تو با وى دوستى كن ؛ كه اگر چنين كنى آنكس كه ميان تو و ميان او دشمنى باشد چنان دوست گردد كه پندارى دوستى خويشاوندست « 1 »
[ وَ ما يُلَقَّاها إِلَّا الَّذِينَ صَبَرُوا ]
امّا اين خصلت حميده ندهند مگر كسى را كه صبر كند و خشم خود فرو خورد و ندهند اين بشارت مگر كسى را كه خداوند بهرهء باشد بزرگ از خير و ثواب
[ وَ إِمَّا يَنْزَغَنَّكَ مِنَ الشَّيْطانِ نَزْغٌ ]
پس اگر شيطان ترا وسوسه كند و خواهد كه ميان تو و دوستان تو دشمنى افتد پناه با خداى تعالى ده و با جوار او گريز كه او شنوا و داناست .

[ سوره فصلت ( 41 ) : آيات 37 تا 38 ]

وَ مِنْ آياتِهِ اللَّيْلُ وَ النَّهارُ وَ الشَّمْسُ وَ الْقَمَرُ لا تَسْجُدُوا لِلشَّمْسِ وَ لا لِلْقَمَرِ وَ اسْجُدُوا لِلَّهِ الَّذِي خَلَقَهُنَّ إِنْ كُنْتُمْ إِيَّاهُ تَعْبُدُونَ ( 37 ) فَإِنِ اسْتَكْبَرُوا فَالَّذِينَ عِنْدَ رَبِّكَ يُسَبِّحُونَ لَهُ بِاللَّيْلِ وَ النَّهارِ وَ هُمْ لا يَسْأَمُونَ ( 38 )
هامش
( 1 ) در بعضى نسخ : « دوست خويشاوندان است » و در تفسير ابو الفتوح ( ره ) : « تا پندارى خويش است ترا » .