[ سوره الرعد ( 13 ) : آيات 19 تا 22 ]
أَ فَمَنْ يَعْلَمُ أَنَّما أُنْزِلَ إِلَيْكَ مِنْ رَبِّكَ الْحَقُّ كَمَنْ هُوَ أَعْمى إِنَّما يَتَذَكَّرُ أُولُوا الْأَلْبابِ ( 19 ) الَّذِينَ يُوفُونَ بِعَهْدِ اللَّهِ وَ لا يَنْقُضُونَ الْمِيثاقَ ( 20 ) وَ الَّذِينَ يَصِلُونَ ما أَمَرَ اللَّهُ بِهِ أَنْ يُوصَلَ وَ يَخْشَوْنَ رَبَّهُمْ وَ يَخافُونَ سُوءَ الْحِسابِ ( 21 ) وَ الَّذِينَ صَبَرُوا ابْتِغاءَ وَجْهِ رَبِّهِمْ وَ أَقامُوا الصَّلاةَ وَ أَنْفَقُوا مِمَّا رَزَقْناهُمْ سِرًّا وَ عَلانِيَةً وَ يَدْرَؤُنَ بِالْحَسَنَةِ السَّيِّئَةَ أُولئِكَ لَهُمْ عُقْبَى الدَّارِ ( 22 )
اى پس از آنكه اين مثل زده شد و اين داستان نهاده آمد هيچكس را شبهتى باشد در آنكه آنكس كه داند كه آنچه فرو فرستاده شد به تو از خداى تو حقّ و صواب است او برابر باشد و مانند كسى باشد كه نابينا بود يعنى چنان كه هيچكس را شبهت نباشد در آنكه كف با آب برابر نيست و ريم « 1 » جواهر با جواهر ؛ شبهت نباشد كه مؤمن با كافر برابر نباشد
[ إِنَّما يَتَذَكَّرُ ]
بدرستى كه تذكّر و تدبّر خداوندان عقل كنند آن كسانى كه بعهد خداى تعالى وفا كنند و اوامر وى را كار بندند و از مناهى اجتناب كنند و آن كسانى كه بپيوندند به آنچه خداى تعالى فرمود بپيوستن بدان ؛ بعضى از مفسّران گفتند : مراد ايمانست بجملهء پيغمبران و كتابها ، و بيشتر ايشان برآنند كه مراد صلهء أرحام است .
ابو ايّوب انصارى روايت كرد كه مردى رسول صلّى اللّه عليه و آله و سلّم را گفت : يا رسول اللّه خبر ده مرا بعملى كه مرا ببهشت رساند « 2 » ؛ رسول گفت : خداى را پرست ، و به او شرك ميار ، و نماز بپاى دار ، و زكات بده ، و رحم پيوند ، تا همچنان باشد كه بر راحلهء باشى كه ببهشت ميرود . كعب الاحبار گفت : بدان خداى كه دريا بشكافت براى موسى كه در توراة نوشته است كه : اى فرزند آدم از خداى بترس ، و با پدر و مادر نيكوئى
هامش
( 1 ) - در برهان قاطع گفته : « ريم بر وزن ميم چركى باشد كه از جراحت برود » پس مراد آن غشّ و غير اصيلهاى فلزّات است كه وقت ذوب و خالص كردن آنها از آنها جدا مىشود .
( 2 ) - در تفسير ابو الفتوح ( ره ) باضافهء اين عبارت در همين جا : « مردمان گفتند :
مال ببخش » .