و از جعفر صادق عليه السلام روايت كردهاند كه او گفت « 1 » : ألا تحمدون اللّه اذا كان يوم القيامة فدعى كلّ قوم الى من يتولّونه فزعنا الى رسول اللّه ، و فزعتم الينا ، فالى أين ترون يذهب بكم ؟ ! إلى الجنّة و ربّ الكعبة ، قالها ثلاثا ؛ اى دوستان و مواليان ما خداى را حمد و ثنا نمىگوئيد بر آن نعمت كه چون روز قيامت باشد هر قومى را با آن كس دعوت كنند كه بوى اقتدا كرده باشد ، ما پناه با رسول خداى دهيم و چنگ در وى زنيم ، و شما پناه با ما دهيد و چنگ در ما زنيد ، پس كجا برند شما را ؟ - ببهشت ، به خداوند كعبه ؛ و اين سه بار باز گفت .
هامش
( 1 ) أبو الفتوح ( ره ) در تفسير اين آيه اين حديث را نقل نكرده ليكن گفته است ( ج 3 چاپ اوّل ؛ ص 370 - 371 ) :
« فضالة بن ايّوب روايت كند از صادق عليه السلام از پدرانش از رسول عليه السلام كه گفت : چون روز قيامت باشد و خلايق را در صعيد سياست بدارند منادئى از قبل ربّ العزّت ندا كند : اين فلان بن فلان الامام العادل و شيعته ؟ - فيقبل الامام العادل و شيعته حوله قد أظلّتهم غمامة من نور العظمة و على رأس الامام العادل لواء مكتوب عليه : لا إله الّا اللّه ، محمّد رسول اللّه ، الامام العادل ولىّ اللّه ، امن هو و شيعته من سخط اللّه ، گفت : منادى ندا كند از قبل ربّ العزّت كه :
كجاست فلان بن فلان امام عادل ؟ او روى فراز كند و شيعت او پيرامن او ، ابرى از نور عظمت سايه بر ايشان افكند لوائى بر بالاى سر او بر آنجا نوشته : لا إله الّا اللّه محمّد ، رسول اللّه ، الامام العادل ولىّ اللّه ؛ ايمن است او و شيعت او از خشم خدا .
آنگه منادى ندا كند از قبل قديم تعالى : أين فلان بن فلان امام الضلالة و شيعته ؟
كجاست فلان بن فلان امام ضلالت و شيعهء او ؟ او روى فراز كند و شيعت او پيرامن او ، ابرى سياه بر ايشان سايه فكند ، بر بالاى سر او لوائى بر او نوشته : لا إله الّا اللّه ، محمّد رسول اللّه ، فلان بن فلان و شيعته آئسون من رحمة اللّه ؛ پسر فلان و شيعت او نوميدند از رحمت خداى ، آنگه او را و شيعت او را در دوزخ اندازند .
آنگه رسول عليه السلام اين آيت بخواند : يوم ندعو كلّ أناس بامامهم .
شيخ ما رحمه اللّه أعنى الشيخ أبا محمّد عبد الرحمن بن الحسين الفارسى ثمّ الخزاعى گفت كه : گروهى گمان بردند كه اين آيت وعد است و اين درست نيست چه اين آيت وعيد است به آن معنى كه دعوت دو است دعوت با ثواب و دعوت با حساب ؛ امّا دعوت با ثواب قوله تعالى :وَ اللَّهُ يَدْعُوا إِلى دارِ السَّلامِ ،و دعوت با حساب اين آيت است :يَوْمَ نَدْعُوا كُلَّ أُناسٍ بِإِمامِهِمْ ،بيانش آنست كه مفضّل بن عمر روايت كرد از صادق جعفر بن محمّد كه او را از اين آيت پرسيدم گفت : يا مفضّل چون روز قيامت باشد منادى ندا كند : يا أيّها المقتدون بالبررة المعصومين هلمّوا الى الحساب فو اللّه لدعاؤكم بنا و انتسابكم الينا أشدّ علينا من حسابكم و عذابكم ؛