استعارتى بس لطيف است يعنى تواضع كن با ايشان غايت تواضع ، و به اين بسنده مكن « 1 » دعاى ايشان كن و از خدا براى ايشان رحمت خواه و بگوى : اى خداوند و پروردگار من بر ايشان رحمت كن رحمتى كه مادّهء آن منقطع نگردد بجزاى آنكه ايشان بر من رحمت كردند و مرا بناز و نعمت بپروردند در حالى كه كودك و خرد بودم .
عايشه از رسول صلّى اللّه عليه و آله و سلّم روايت كرد خداى تعالى عاقّ را گويد : هر چه خواهى ميكن كه ترا نيامرزم ، و برّ « 2 » و نيكوكار را گويد : هر چه خواهى ميكن كه ترا بيامرزم « 3 » .
ابن عبّاس از رسول صلّى اللّه عليه و آله و سلّم روايت كرد كه : هر كه در روز قيامت آيد و مادر و پدر ازو خشنود باشند دو در از بهشت بر او بگشايند و اگر يكى بود از ايشان در يكى بگشايند ، يكى گفت : يا رسول اللّه و اگرچه اين مادر و پدر بر وى ظلم كنند ؟ - گفت :
اگرچه اين مادر و پدر بر او ظلم كنند ؛ سه بار باز گفت .
در خبرى ديگرست كه : مردى بنزديك رسول صلّى اللّه عليه و آله و سلّم آمد و گفت : يا رسول اللّه مرا چيزى بياموز كه عمل آن مرا برحمت خداى نزديك گرداند ، گفت : مادر و پدر دارى ؟ - گفت : دارم ، گفت : برو و با ايشان نيكوئى كن كه با نيكوئى كردن با ايشان عمل اندك كفايت بود .
[ سوره الإسراء ( 17 ) : آيات 25 تا 30 ]
رَبُّكُمْ أَعْلَمُ بِما فِي نُفُوسِكُمْ إِنْ تَكُونُوا صالِحِينَ فَإِنَّهُ كانَ لِلْأَوَّابِينَ غَفُوراً ( 25 ) وَ آتِ ذَا الْقُرْبى حَقَّهُ وَ الْمِسْكِينَ وَ ابْنَ السَّبِيلِ وَ لا تُبَذِّرْ تَبْذِيراً ( 26 ) إِنَّ الْمُبَذِّرِينَ كانُوا إِخْوانَ الشَّياطِينِ وَ كانَ الشَّيْطانُ لِرَبِّهِ كَفُوراً ( 27 ) وَ إِمَّا تُعْرِضَنَّ عَنْهُمُ ابْتِغاءَ رَحْمَةٍ مِنْ رَبِّكَ تَرْجُوها فَقُلْ لَهُمْ قَوْلاً مَيْسُوراً ( 28 ) وَ لا تَجْعَلْ يَدَكَ مَغْلُولَةً إِلى عُنُقِكَ وَ لا تَبْسُطْها كُلَّ الْبَسْطِ فَتَقْعُدَ مَلُوماً مَحْسُوراً ( 29 )
إِنَّ رَبَّكَ يَبْسُطُ الرِّزْقَ لِمَنْ يَشاءُ وَ يَقْدِرُ إِنَّهُ كانَ بِعِبادِهِ خَبِيراً بَصِيراً ( 30 )
هامش
( 1 ) - « بسنده » بر وزن [ رسنده ] بمعنى بس و كافى است و مراد اين است كه اكتفا مكن .
( 2 ) - مراد بكلمهء « برّ » در اينجا مقابل عاقّ است نه مطلق نيكوكار .
( 3 ) - أبو الفتوح ( ره ) گفته : « و اين بر طريق مثل و مبالغت گفته است » .