گفت كه : هر كه يك روز روزه بدارد از ماه رجب خداى تعالى ديوارى پديد آرد ميان او و ميان دوزخ كه عرض و كثافت او از مشرق باشد تا به مغرب و ثواب روزهء يك ساله بنويسند او را ، و او را بهشت واجب شود البتّه البتّه آنگه حقّ تعالى گفت :
[ ذلِكَ الدِّينُ الْقَيِّمُ ]
اين دين قويم و صراط مستقيم است و [ دين ] بمعنى حساب آمده است چنان كه رسول صلّى اللّه عليه و آله گفته است كه : الكيّس من دان نفسه و عمل لما بعد الموت ، يعنى زيرك آن كس است كه حساب نفس خود بكند و از بهر پس مرگ عمل كند كه وى را سود كند .
اى عجب خداى تعالى عدد ماههائى كه صلاح معاش خلايق بدان متعلّق است بخلايق باز نگذاشت و گفت كه :
[ عِنْدَ اللَّهِ ]
است و
فِي كِتابِ اللَّهِ
؛ عدد ائمّه كه صلاح دين و معاد با اوست چگونه با خلايق گذارد ؟ ! و ماهها كه صلاح و منافع به دو منوط است دوازده كرد .
[ إِنَّ عِدَّةَ الشُّهُورِ عِنْدَ اللَّهِ اثْنا عَشَرَ شَهْراً ]
و عدد نقيبان بنى اسرائيل مفوّض ببعث اوست ؛ و بعثنا منهم اثنى عشر نقيبا ، و اگر چشمههاى آب بود كه بر دست موسى گشاده شد هم بفرمان او بود و دوازده بود كه
« فَانْفَجَرَتْ مِنْهُ اثْنَتا عَشْرَةَ عَيْناً »
، و اگر نجات موسى و قومش را از راههاى دريا بود هم دوازده بود از الطاف صنع و كمال فضل او ، و آنچه نجات و خلاص بهترين امّت درو باشد هم دوازده باشد كه ؛ الأئمّة من بعدى اثنا عشر أوّلهم علىّ و آخرهم المهدىّ ، ازين دوازده چهار ماه حرام كرد .
[ مِنْها أَرْبَعَةٌ حُرُمٌ ]
و از آن دوازده ماه دين چهار ماه را بيك نام برآورد كه : الائمّة من بعدى اثنا عشر أوّلهم علىّ و رابعهم علىّ و ثامنهم علىّ و عاشرهم علىّ و آخرهم المهدىّ ، گفت : امامان از پس من دوازده اند اوّلين ايشان على و او علىّ مرتضى است ، و چهارم ايشان على و او سيّد عبّاد و اصفياست ، و هشتم ايشان على و او علىّ بن موسى الرّضاست ، و دهم ايشان علىّ بن محمّد النقىّ و او زين اتقياست ، و آخرين ايشان مهدى كه او بازپسين خلفاست چون عدد تمام كردى اطلاق كن و برخوان كه :
[ ذلِكَ الدِّينُ الْقَيِّمُ ]
اين دين قويم و صراط مستقيم است و درين ماههاى حرام يا درين دوازده ماه بر نفس خود ظلم مكنيد يعنى هيچ گناه مكنيد كه هر كه گناه