خرما خرد ويرا گفت : با من به خانه آى كه در خانه خرماء بهتر ازين دارم تا به تو فروشم زن با وى برفت ، او آن زن را در خانه در برگرفت و بوسه داد ، زن وى را گفت : اتّق اللّه ؛ از خداى بترس ، وى دست از زن بداشت و پشيمان گشت ، پيش رسول صلّى اللّه عليه و آله آمد و گفت : يا رسول اللّه چگوئى در حقّ مردى كه در زنى بيگانه آويزد و ميان ايشان همه چيزى برود مگر مجامعت ؟ - رسول صلّى اللّه عليه و آله و سلّم هيچ جواب نداد و منتظر وحى مىبود تا وقت نماز ديگر آمد رسول صلّى اللّه عليه و آله نماز ديگر بگزارد جبرئيل عليه السّلام آمد و اين آيت آورد رسول صلّى اللّه عليه و آله گفت : ابو البشر كجاست ؟ - او پيش آمد گفت : با ما نماز كردى ؟ - گفت : آرى يا رسول اللّه ، گفت : خداى تعالى اين نماز را بكفّارت گناهت كرد و آيت فرستاد كه : انّ الحسنات يذهبن السيّئات و بعضى از ائمّهء اصول گفتهاند كه : مراد آنست كه دوام بر اداى واجبات و نوافل دعوت كند مكلّف را با ترك « 1 » سيّئات پس بمنزلت اذهاب باشد آن را مقاربة « 2 » و تشبيها
[ ذلِكَ ذِكْرى ]
اين ياد كرديست ياد كنندگان را
[ وَ اصْبِرْ ]
صبر كن اى محمّد و شكيبائى پيش گير كه خداى تعالى رنج نيكوكاران را ضايع نگرداند .
[ سوره هود ( 11 ) : آيات 116 تا 117 ]
فَلَوْ لا كانَ مِنَ الْقُرُونِ مِنْ قَبْلِكُمْ أُولُوا بَقِيَّةٍ يَنْهَوْنَ عَنِ الْفَسادِ فِي الْأَرْضِ إِلاَّ قَلِيلاً مِمَّنْ أَنْجَيْنا مِنْهُمْ وَ اتَّبَعَ الَّذِينَ ظَلَمُوا ما أُتْرِفُوا فِيهِ وَ كانُوا مُجْرِمِينَ ( 116 ) وَ ما كانَ رَبُّكَ لِيُهْلِكَ الْقُرى بِظُلْمٍ وَ أَهْلُها مُصْلِحُونَ ( 117 )
چرا از امّتان گذشته و گروهانى كه پيش از شما بودند كه من ايشان را بگناه ايشان هلاك كردم چون قوم عاد و ثمود چرا نبودند از ايشان گروهى بازمانده يعنى خداوندان عقل و فضل و شرف كه امر بمعروف كردندى و نهى از منكر و از فساد در زمين تا من ايشان را هلاك نكردمى بگناهشان ، آنگه استثنا كرد مؤمنان را و گفت : مگر اندكى كه ما ايشان را برهانيديم از جملهء ايشان براى آنكه ايشان امر معروف و نهى منكر
هامش
( 1 ) يعنى به ترك .
( 2 ) كذا در بعضى نسخ و در غالب نسخ و در تفسير ابو الفتوح ( ره ) :
« مفارقة » .