آيا « 1 » شما ديدهايد و دانستهايد آنچه خداى تعالى فرو فرستاد براى شما از روزى حلال شما از آن بعضى را حرام كردهايد چون بحيره و سائبه و وصيله و حام ، و بعضى را حلال كردهايد مرا از آن خبر دهيد و بگوئيد كه : خداى تعالى دستورى داده است شما را و بدين فرموده است يا خود شما از خود حرام كردهايد بىحجّتى و بيّنتى و آنگه آن را بر خداى تعالى بستهايد و افترا كرده ؟ چون قسمت اوّل باطل شد از بهر آنكه خداى تعالى دستورى نداده باشد ، بنماند الّا آنكه ايشان افترا كرده باشند و دروغ بر خداى بسته ، آنگه تهديد كرد ايشان را و گفت : چه گمان مىبرند آنان كه بر خداى افترا مىكنند كه در روز قيامت با ايشان چه خواهد رفت ؟ ! همانا كه ايشانرا اميد ثواب و رحمت خداى نيست كه بچنين افترا و دروغ بر خداى دليرى مىكنند و كجا گمان ايشان به آن رسد كه ايشانرا نهاده است و ساخته از انواع عقوبت در روز قيامت و خداى تعالى خداوند فضل و افضال و نعمت و احسان است بر جميع خلايق ، نعمت او بسيار است و فضل او بيشمار و ليكن بيشترين مردمان شكر نعمت او نمىكنند و در نعمت او كفران مىآرند لا جرم آنچه بايشان مىرسد از و بال و عقوبت هم از افعال به دو كردار ايشان است .
آيت را دليل است بر آنكه هيچكس را روا نيست كه از او حكمى از احكام شريعت پرسند كه وى سخنى گويد در « يجوز » و « لا يجوز » آن ؛ الّا بعد از اتقان و ايقان و احتياطى تمام تا از جملهء آنها نباشد كه بر خداى تعالى افترا كردهاند در تحريم و تحليل .
[ سوره يونس ( 10 ) : آيات 61 تا 62 ]
وَ ما تَكُونُ فِي شَأْنٍ وَ ما تَتْلُوا مِنْهُ مِنْ قُرْآنٍ وَ لا تَعْمَلُونَ مِنْ عَمَلٍ إِلاَّ كُنَّا عَلَيْكُمْ شُهُوداً إِذْ تُفِيضُونَ فِيهِ وَ ما يَعْزُبُ عَنْ رَبِّكَ مِنْ مِثْقالِ ذَرَّةٍ فِي الْأَرْضِ وَ لا فِي السَّماءِ وَ لا أَصْغَرَ مِنْ ذلِكَ وَ لا أَكْبَرَ إِلاَّ فِي كِتابٍ مُبِينٍ ( 61 ) أَلا إِنَّ أَوْلِياءَ اللَّهِ لا خَوْفٌ عَلَيْهِمْ وَ لا هُمْ يَحْزَنُونَ ( 62 )
هامش
( 1 ) در بعضى نسخ « هى » .