آنكه خداى تعالى عيسى را از فرزندان ابراهيم يا نوح شمرد و نسب او با ايشان از جهت مادر بود از آنكه او پدر نداشت .
عجب از آنكس كه روا دارد كه عيسى پسر نوح بود با چندين هزار سال كه در ميان افتاده باشد و روا ندارد كه حسن و حسين فرزندان پيغمبر باشند و از ميان ايشان و پيغمبر جز فاطمه عليها السلام نيست ؟ ! در خبرست كه مأمون با علىّ بن موسى الرّضا عليه السّلام نشسته بود گفت : يابن رسول اللّه دليلى توان گفت از كتاب خداى كه تو فرزند رسولى از صلب او ؟ - گفت : بلى ، گفت : آيت مباهله نخواهم « قل تعالوا » ، آيت سورة الانعام نخواهم « و من ذريّته داود و سليمان » ، گفت : آن نيارم ، گفت : ديگر چيست ؟ - گفت : قوله تعالى :
« حُرِّمَتْ عَلَيْكُمْ أُمَّهاتُكُمْ وَ بَناتُكُمْ »
گفت : از كجا دليل مىكند اين آيت ؟ - گفت : چگوئى اگر رسول خداى حاضر آيد و دخترت را بزنى از تو خواهد به او دهى ؟ - گفت : چگونه ندهم و كه باشد كه اين رغبت نكند ؟ ! گفت : اگر از من خواهد مثلا من بوى ندهم ، گفت : چرا ؟ - گفت :
اجماع است كه فرزند فرزند خواه از دختر و خواه از پسر بر مرد حرام است ، و ديگر آنكه اگر من زنى دارم و رها كنم پيغمبر آن زن را بزنى نتواند كرد ، گفت : چرا ؟ - گفت : لقوله تعالى
« وَ حَلائِلُ أَبْنائِكُمُ الَّذِينَ مِنْ أَصْلابِكُمْ »
آنگه خداى تعالى گفت كه : ما اسماعيل را هم از فرزندان ابراهيم كرديم و اليسع را كه پسر اخطور بن العجوز است و يونس بن متّى را و لوط بن هارون را و او پسر برادر ابراهيم بود ، و او را بر سبيل تغليب در ميان فرزندان وى شمرد و بدان وجه ديگر از فرزندان نوح شمرده باشد آنگه گفت : ما همه را ازين پيغمبران تفضيل نهاديم بر عالميان يعنى بر اهل زمانهء خود هر پيغمبرى در روزگار خود به از امّت خود باشد زيرا كه حكيم تقديم مفضول نكند بر فاضل ؛ از آنكه اين در حكمت زشت بود و اگر در يك روزگار دو پيغمبر باشند ايشان هم بر يكديگر مفضّل باشند چنان كه ابراهيم و لوط در يك روزگار بودند و ابراهيم فاضلتر بود از لوط ، پس مراد آنست كه ما هر يكى از ايشان تفضيل نهاديم بر امّت ايشان .
[ سوره الأنعام ( 6 ) : آيات 87 تا 90 ]
وَ مِنْ آبائِهِمْ وَ ذُرِّيَّاتِهِمْ وَ إِخْوانِهِمْ وَ اجْتَبَيْناهُمْ وَ هَدَيْناهُمْ إِلى صِراطٍ مُسْتَقِيمٍ ( 87 ) ذلِكَ هُدَى اللَّهِ يَهْدِي بِهِ مَنْ يَشاءُ مِنْ عِبادِهِ وَ لَوْ أَشْرَكُوا لَحَبِطَ عَنْهُمْ ما كانُوا يَعْمَلُونَ ( 88 ) أُولئِكَ الَّذِينَ آتَيْناهُمُ الْكِتابَ وَ الْحُكْمَ وَ النُّبُوَّةَ فَإِنْ يَكْفُرْ بِها هؤُلاءِ فَقَدْ وَكَّلْنا بِها قَوْماً لَيْسُوا بِها بِكافِرِينَ ( 89 ) أُولئِكَ الَّذِينَ هَدَى اللَّهُ فَبِهُداهُمُ اقْتَدِهْ قُلْ لا أَسْئَلُكُمْ عَلَيْهِ أَجْراً إِنْ هُوَ إِلاَّ ذِكْرى لِلْعالَمِينَ ( 90 )