از پدران اين پيغمبران و فرزندان و برادران ايشان كه پيغمبران بودند يا اوصيا و اوليا بودند تفضيل داديم ايشان را بر بسيارى مردمان كه بمرتبه فرود ايشان بودند و در منزلت و ثواب دون ايشان بودند ، و ما ايشان را برگزيديم و هدايت كرديم و راه نموديم به راه راست از بيان و الطاف و توفيق و نبوّت و آنچه ايشان را به ثواب و نعيم رساند اين راه دين خداى و هدايت اوست او راه نمايد به آن راه كسى را كه خواهد ، و لا بدّ قديم تعالى هيچ فعل نكند تا نخواهد براى آنكه هر كه فعل كند عالم باشد به آن و ساهى نبود و براى غرضى صحيح كند پس معنى آن بود كه هدايت او بىارادت نبود و روا بود كه آنجا نيز مراد ثواب باشد چنان كه در اوّل آيات هست :
كُلًّا هَدَيْنا وَ نُوحاً هَدَيْنا
، و اين هدايت ثواب است بدليل قوله :
وَ كَذلِكَ نَجْزِي الْمُحْسِنِينَ
، يعنى آنان را كه خواهد ثواب دهد از بندگان خويش و اگر ايشان شرك آرند عمل ايشان باطل و محبط شود يعنى هر عملى كه كنند و كرده باشند بر وجهى بود كه بر آن استحقاق ثواب نبود از بهر آنكه نه بر وجه مأمور به افتاده باشد ، آنگه گفت كه : ايشان آنانند كه ما ايشان را كتاب داديم و حكمت و پيغمبرى اگر اين جماعت كه اهل عصر تواند بانبيا و نبوّت ايشان كافراند ما موكّل گردانيديم و باز گذاشتيم بر لطف و توفيق گروهى را كه به آن كافر نيستند يعنى اگر كافراند اين قوم بنبوّت تو گروهى هستند از گماشتگان من كه كافر نيستند ، گفتهاند : مراد به « قوم » پيغمبران مقدّماند كه ذكر ايشان برفت كه خداى عهد نبوّت رسول ما از ايشان فرا گرفت و ايشان به او ايمان آوردند بعضى ديگر گفتند كه : مراد اينست كه اگر اهل مكّه به تو و نبوّت تو كافراند من گروهى را موكّل كنم از اهل مدينه بر ايمان به تو ؛ و اگر بر عموم حمل كنند كه مراد جملهء مؤمنانند كه برسول صلّى اللّه عليه و آله