[ سوره الأنعام ( 6 ) : آيات 21 تا 22 ]
وَ مَنْ أَظْلَمُ مِمَّنِ افْتَرى عَلَى اللَّهِ كَذِباً أَوْ كَذَّبَ بِآياتِهِ إِنَّهُ لا يُفْلِحُ الظَّالِمُونَ ( 21 ) وَ يَوْمَ نَحْشُرُهُمْ جَمِيعاً ثُمَّ نَقُولُ لِلَّذِينَ أَشْرَكُوا أَيْنَ شُرَكاؤُكُمُ الَّذِينَ كُنْتُمْ تَزْعُمُونَ ( 22 )
حق سبحانه و تعالى بر سبيل تعجّب ميگويد كه : كيست : ظالمتر و ستمكارتر از آنكس كه دروغ بر خداى تعالى فرا بافد يا آيات او را تكذيب كند و بدروغ دارد يعنى در جهان ازو ظالمتر كس نباشد و ظالمان و بيدادگران را فلاح و ظفر نباشد ؛ و ظالم اينجا كافر است ، و ياد كن اى محمّد روزى كه ما جمع كنيم در آن روز همه را آنگه گوئيم آنان را كه مشرك شدند و با خداى تعالى انباز گرفتند : كجااند آن انبازان كه شما دعوى كرديد كه ايشان انبازان خدايند .
[ سوره الأنعام ( 6 ) : آيات 23 تا 24 ]
ثُمَّ لَمْ تَكُنْ فِتْنَتُهُمْ إِلاَّ أَنْ قالُوا وَ اللَّهِ رَبِّنا ما كُنَّا مُشْرِكِينَ ( 23 ) انْظُرْ كَيْفَ كَذَبُوا عَلى أَنْفُسِهِمْ وَ ضَلَّ عَنْهُمْ ما كانُوا يَفْتَرُونَ ( 24 )
خداى تعالى چون ذكر مشركان كرد و گفت كه : محصول اينهمه جز آن نبود كه ايشان از شرك و كفر خود تبرّى كردند و گفتند كه : بخداى كه پروردگار ما است ما مشرك نبودهايم بنگر اى محمّد كه ايشان چگونه گفتند دروغ بر نفسهاى خود و چگونه خائب و خاسر ماندند از آنچه اميد داشتند و آن معبودان از ايشان گم شدند و سعى ايشان باطل گشت اهل آخرت ملجأ باشند به ترك قبايح از آنجا كه معارف ضرورى باشد امّا اين جماعت دروغ گويند بر خويشتن بر حقيقت و ليكن ندانند آنچه ميگويند دروغ است پندارند كه در آن گفتار صادقند چون جهودان و ترسايان كه از خود نفى شرك كنند و ندانند كه اعتقاد ايشان در تثليث كفر است و اين بر حقيقت دروغ است براى آنكه دروغ چيزى باشد كه مخبر بخلاف خبر باشد اگر گوينده داند كه چنانست و اگر نداند ، و ليكن براى آن تعاطى كند كه نداند كه دروغست ازين وجه ملجأ نباشد ابو على گفت : اين خبرى كه خداى تعالى داد از ايشان كه ايشان در قيامت گويند و خبر دهند از احوال و اعتقاد خود در دنيا كه در دار دنيا ما چنان گمان برديم كه ما بر كاريم و بر عملى و اين بتان را براى شفاعت مىپرستيم و ظنّ ما بمذهب و اعتقاد ما نيكو بود امروز آن معبودان ما از ما گم شدند و عمل و عبادت ما ايشان را باطل شد