خداى تعالى از آنان باز گفت و حكايت كرد كه چون عاصى شدند و متابعت شعيب نكردند رجفه و زلزله بيامد و بگرفت ايشان را در سراهاى خويش همه بر جاى خويش بمردند آنگه گفت كه : آنان كه شعيب را تكذيب كردند و به او كافر شدند و بسبب كفر هلاك شدند گوئى كه هرگز ايشان در سراها و منزلهاى خود نبودند و مقام نكردند از آنكه از ايشان هيچ نشان و اثر نماند آنگه بار ديگر تكرار كرد و گفت بر سبيل تسفيه رأى بزرگان ايشان و تغليظ حال ايشان كه : آن كسانى كه شعيب را تكذيب كردند و گفتار او قبول نكردند و متابعان وى را خاسر و زيانكار خواندند ايشان خود زيانكارند دنيا در نيافتند و هلاك شدند و در آخرت به عذاب ابد گرفتار باشند ، چون شعيب آيس و نوميد شد از ايشان و آثار عذاب مشاهده كرد از ايشان برگشت و روى از ايشان بگردانيد و گفت كه : اى قوم آنچه بر من بود بكردم ، نصيحت و وعظ از شما دريغ نداشتم و آنچه فرموده بودند مرا كه بشما رسانم از پيغامهاى خداى برسانيدم بشما و نصيحت كردم شما را و از عذاب خداى بترسانيدم شما مرا براستگوى نداشتيد اكنون چگونه اندوهگين شوم بر قوم كافران يعنى شما استحقاق آن نداريد كه كسى بر هلاكت شما اندوهگين شود چرا بر شما اندوهگين بايد بود محمد بن اسحاق گفت كه : خود را تعزيت و تسليت ميدهد بر هلاك ايشان پس از آنكه دلتنگ شده بود .
[ سوره الأعراف ( 7 ) : آيات 94 تا 95 ]
وَ ما أَرْسَلْنا فِي قَرْيَةٍ مِنْ نَبِيٍّ إِلاَّ أَخَذْنا أَهْلَها بِالْبَأْساءِ وَ الضَّرَّاءِ لَعَلَّهُمْ يَضَّرَّعُونَ ( 94 ) ثُمَّ بَدَّلْنا مَكانَ السَّيِّئَةِ الْحَسَنَةَ حَتَّى عَفَوْا وَ قالُوا قَدْ مَسَّ آباءَنَا الضَّرَّاءُ وَ السَّرَّاءُ فَأَخَذْناهُمْ بَغْتَةً وَ هُمْ لا يَشْعُرُونَ ( 95 )
حقّ سبحانه و تعالى گفت : ما هيچ پيغمبر به هيچ شهر نفرستاديم الّا كه اهل آن شهر را به سختى و قحط و درويشى و رنجورى بگرفتيم بر سبيل امتحان و اختيار تا باشد كه دلهاى ايشان نرم شود و با خداى گريزند و تضرّع و فروتنى نمايند ، چنان كه به سختى و بيمارى بگرفتيم و بمحنت و درويشى امتحان كرديم بنعمت نيز امتحان كنيم تا هيچ عذر نماند ايشان را ؛ آن محنت و شدّت بنعمت بدل كرديم و بجاى بدى يعنى محنت